Hayat zamanla şunu öğretti;tek kalsan da,birisi olsada bazen sessiz kalıp bede'nin sesini dinliyorsun geçmişi gözden geçiriyorsun.
Biri gelse de böyle,biri gitsede böyle.Kendinizi iyi tanımanız lazım ki,karşındakinizkiyle iyi anlaşabiliniz.
Sev,tartış,kavga et,isyankar ol,düşüneceden başına ağrılar girsin,iyi yönünü ve kötü yönünü çürütene kadar düşün,düşün ki olumsuzluklar ayağına takılmasın.
Bazen kendime diyorum,çok olgun davranıyorum bazende kendime söyleniyorum çocuksu oluyorum.
Yeri geliyor ikisinin ortasını bulamıyorum,yeri geliyor düşüncelere boğuluyorum.
''Biliyorum hepsi geçicek düzelecek,daha iyi olucak'' diye avutuyorum kendimi ama bazen de avuttuğumla kalıyorum kendimi.
Tek kalıp sessizliğimle durmak isterken,yeri gelir sessiz duruşumun gereksiz olduğunu bile düşünüyorum.
İçimde ki ses olmasa..
Yaşadıkları mı başımdan geçenleri düşününce hiçte zor değildi demiyorum,kendimden kötüleri olabilirdi demeyi biliyorum.
onları düşünüp buda benim şansımmış diyorum.
Bazen en derininlerimden gelen sesi dinleyip ona şevkatle kulak asarken,kırıldığıylada kalıyorum...
Düşüncelerimle,kalbimi birlikte yürütemezken,sadece kalbimin sesini dinlediğim oluyor.
Kırılacağını bilsemde yılmıyorum,geri adım atarsam ellerimden kayıp gideceğini biliyorum..
Hayat her ne kadar kötüyse de yeri gelince gülecek birşeyler bulabiliyoruz.
Bazen gülümsemek için çok büyük birşeylerin olması gerekmez,içinden geliyorsa engel bile olmazsın..
Zamanın tozlu raflarına bir çok kişi adını yazdırdıysada,onlar bile yeri gelip hatırlıyordur.
Hiç birisi için kötü yada iyi düşünmüyor,sadece normal düşüncelerin şefaf hayalini kuruyorum.
Geçmiş yada gelicek,hayatı bilerek,düşünerek yaşamak lazım bu zamanda kıymet bilerek...