bana göre aşk meşk yoktur o eskidendi ta 40 yıl önce kanımca şimdiki aşklar hormonlu olmuş sadece zarar vermekten başka bi işe yaramıyor

Belediye otobüsünden inmek üzereydim. Önümde bir yaşlı teyze vardı. Ağır adımlarla indi merdivenleri. Hayatın telaşı içinde sabırsızlıkla bekledim son adımını atıp önümden çekilmesini. Teyze, otobüsten inmesine rağmen çekilmedi yolumdan ve binbir güçlükle teyzeyi aşıp indim otobüsten. Müthiş sinirlenmiştim. Eh be teyze dedim içimden, off!! Madem indin ne diye çekilmezsin de, diğer insanların işini güçleştirirsin?! İçimden bir yandan söylenirken, bir yandan da arkama dönüp baktım sinirle, ne yapıyor hala orada mı acaba teyze diye... O an, içimden geçenlerin hepsinden utandım. Gözlerim doldu ve ağlamaya başladım. Teyze, elini otobüsten inmekte olan eşine uzatmış; amca da bir yandan bastonuna dayanıp bir yandan da eşinin kendisine uzanan elinden destek alarak otobüsten inmeye çalışıyordu. Ben, bacaklarım henüz beni yolda bırakmamışken, kendi kendime yürüyüp, gezebiliyorken, sadece biraz geç indim diye neler geçirmiştim içimden öyle! O yaşında ne evlat, ne başka insanlar... Yalnızca eşi vardı amcanın elini tutan, ona destek olan... Ağlaya ağlaya eşime telefon açtım. Şaşkın ve mütebessim gözlerle baktı bana yanıma gelip. Birlikte bir kahve içmeye gittik. Tuttu elimi. "O yaşlarda biz de öyle olacağız, yanında ben olacağım, ağlama" dedi. Bense, hala hatırlarken gözlerimin buğulanmasına engel olamam.. Darısı sadece benim değil, hepimizin başına![]()
sevdiğim bi resim...tşk paylaştığın için...![]()

