3 sene önce Bingöl'de trafik kazasında kaybettiğimiz bir kız arkadaşımızın ölüm yıl dönümüydü dün. Çok cana yakın çok da oturaklı bir kızdı, Toprağı bol olsun. Şu an anma nedeniyle Bingöl'deyim; neye üzüleyim neye yanayım onu bile bilmiyorum. Köyden tanıdığım ve abimden farkı olmayan biri hiç alakası olmadığı halde cinayet suçlamasıyla hapiste. Diyarbakırlı canciğer bir arkadaşımın abisi Sivas'ta fındıklara giderken kamyonla çarpışan minibüsün içinde can verdi, abisiyle kendisi ailenin geçimini sağlıyordu, neye üzüleyim neye yanayım?
Aşık Reyhani'den bir türkü dinliyorum şu an, hani, 'insan kendimi buluyorum' der ya;
Kış yaşadım yaza ayan
Dulda geçti ömrüm benim
Bülbül idim gül arayan
Dalda geçti ömrüm benim
Sevgi dedim kin verdiler
Yaralandım tuz bastılar
Hem övdüler hem dövdüler
Dilde geçti ömrüm benim
Divan durdum ağa beye
Bunca ömrüm gitti zaya
Mecnun oldum bir leylaya
Çölde geçti ömrüm benim
Ayhaninin kırık beli
Tutmaz oldu eli kolu
Çamur çaylak engel dolu
Yolda geçti ömrüm benim