maxirabit
Üye
Tanıtalım bakalım kendimizi
Laf'a şu anda klasik olan''beni nasıl bilirsiniz'' olarak başlamayacağım çünkü bu biyografi olduğundan,bilinmeyenler ve duyulmayanlar yazılır
Neyse işte,günlerden bir gün antalya da doğmuş bir çocuk varmış,anasınıfına çok gitmeden oradan ayrılıp,bir süre bekledikten sonra ilk okula başlayan.Tabi bu süreçte ailesi,anasınıfıında gördüğü uyku ilacı manzarasından sonra çocuğun üstüne titreme süreci başlayan
İlk okula başladıktan sonra aileden kopamayan,yaklaşık 1 ay boyunca ailesini arıyan bir çocuk,nedenini zamanla anlamış olmakla birlikte tek çocuk olduğum için,birilerini araması.
Zamanla arkadaşlarına alışıp,okulada alışmayla birlikte 1-3-5 derken ve bu süreçlerde okul değiştirirken ilk okul orta okul biter gider.
Orta okul fazlasıyla zorlu bir süreçte geçer,son sene liseye geçmeden 1 yıl öncesinde,önceki okuluda değiştirmişimdir.
Yani;öyle sabit kaldığımız bir ev yada bir okulum olmadı hep değişti ve bu değişmenin yüzünden bocaladım,alışma süreçlerim oldu.
Anca liseye gidince tamam artık dedim,hazırlık dahil 3+1 yıl lise bitti ilk yıl hazırlıkta kemiklerime kadar ingilizceye doydum.
Orta okulda 1 dönem boyunca Çince öğrenmem ve İngilizce öğrenmem yüzünden,Türkçe de bocalama oldu dil yönünden,bazı cümlelerim yada isteklerim karşıt anlamlarını ya İngilizcede yada Çincede tamamladım.Liseye başlamadan hazırlıktada tamamen İngilizce olunca tuz biber oldu öylelikle,Türkçeyi konuşamadığım zaman bilirdim,isteklerimi dile getirirken zorlanırdım.
Zaten öğretmen bana bir şey sorduğunda,bana sorulana cevap vermeye çalışan sazan arkadaşlarım vardı,kendi tatlı su dan alıp sıraya oturmuş ama halen göl suyuyla beslenebilen arkadaşlarım.
Lise bitti,sıra üniversiteye geldi üniversitede hep ingilizce,ingilizce dedim nereye kadar artık,attım kendimi dışarı.
İş kurma çabasına girerken,yıllardır tanıdığım arkadaşlarıma takıldım,''ömer boş gezme''diyip bana bir adet diyeceğimde,hiç anlaşamadığımdan bir çok adet kız arkadaş bulma çabalarına girdiler ama tabi en son öğrendiğimde o kızlardan biri çoktan evlenip çoluğa,çocuğa karışmış.
iş yönünden şu anlık zaten ailemin işlerine yardım ediyorum,bakalım daha iyisi daha güzeli olursa diye sabredip duruyorum.
Tutupta dedem ile teyzemin lafını dünleyip,''Hangi iş olursa gir,zamanla bir başkası denk gelir öylelikle kendini çok iyi kurtarırsın'' dese de kime mantıklı geliyor anlamışta değilim,diyorum ''onda da beklenmiyor mu'' ''yok,yok başka iş bul sen''diyor. Taş olsa çatlama bölümüne gelirsiniz.Geçen sağlı sollu beynimin etini yediler zaten,''sizin düşüncenizle illa benimki neden uyuşacak neden bu kadar baskıcısınız'' dedim ''biz gördük geçirdik,sus bakıyım sen'' diyorlar. Elinden gelse zaten döverdi bile de zor tuttular kendilerini.Bende cevap vermeyince anca jetonları düştü.
Bazen diyorum hava soluyanı var,gerekli-gereksiz neden oksijeni tüketiyorsun yahu,diyesim geliyor.
Hayır kendi düşüncen saygı duyarım ama sen karşındakinin beynine çivi gibi çakarsan,sen onu duymazsan peki o seni neden dinlesin?
Geçenlerde istanbula gittim hepinizde biliyorsunuz bilmiyeniniz varsa da öğrenmiş oldunuz,istanbula kız arkadaşım için gittim çünkü yıllarca doğru düzgün azda olsun yan yana bile olamadık. Şöyle rahatça oturupta baş başa iki kelime bir şey konuşamadık.
Resmini molomeye yükledim hatta burada;
Tabiki ne dedem ne teyzem,o gece başımın etini yeselerde sabahında başımın etini yesede sevgilimi görünce sabah,bütün moral bozuntusu gitti,hepsi düzeldi.Birlikte kahvaltı yaptık son günümüzdü beraber dolu dolu yaşadık o son günümüzü.
Güzel hoş bir ilişkimiz var,tadı-tuzu olan bir şekilde devam ediyor,en güzel şekilde.
Yanındayken hiç bir şey düşünemezdim,bütün olumsuzluklar orada bitti,her şey düzgün oldu.
İşte benimde böyle bir hayatım var,birinizi kırdıysamda affola herkese teşekkürler.
Neyse işte,günlerden bir gün antalya da doğmuş bir çocuk varmış,anasınıfına çok gitmeden oradan ayrılıp,bir süre bekledikten sonra ilk okula başlayan.Tabi bu süreçte ailesi,anasınıfıında gördüğü uyku ilacı manzarasından sonra çocuğun üstüne titreme süreci başlayan
İlk okula başladıktan sonra aileden kopamayan,yaklaşık 1 ay boyunca ailesini arıyan bir çocuk,nedenini zamanla anlamış olmakla birlikte tek çocuk olduğum için,birilerini araması.
Zamanla arkadaşlarına alışıp,okulada alışmayla birlikte 1-3-5 derken ve bu süreçlerde okul değiştirirken ilk okul orta okul biter gider.
Orta okul fazlasıyla zorlu bir süreçte geçer,son sene liseye geçmeden 1 yıl öncesinde,önceki okuluda değiştirmişimdir.
Yani;öyle sabit kaldığımız bir ev yada bir okulum olmadı hep değişti ve bu değişmenin yüzünden bocaladım,alışma süreçlerim oldu.
Anca liseye gidince tamam artık dedim,hazırlık dahil 3+1 yıl lise bitti ilk yıl hazırlıkta kemiklerime kadar ingilizceye doydum.
Orta okulda 1 dönem boyunca Çince öğrenmem ve İngilizce öğrenmem yüzünden,Türkçe de bocalama oldu dil yönünden,bazı cümlelerim yada isteklerim karşıt anlamlarını ya İngilizcede yada Çincede tamamladım.Liseye başlamadan hazırlıktada tamamen İngilizce olunca tuz biber oldu öylelikle,Türkçeyi konuşamadığım zaman bilirdim,isteklerimi dile getirirken zorlanırdım.
Zaten öğretmen bana bir şey sorduğunda,bana sorulana cevap vermeye çalışan sazan arkadaşlarım vardı,kendi tatlı su dan alıp sıraya oturmuş ama halen göl suyuyla beslenebilen arkadaşlarım.
Lise bitti,sıra üniversiteye geldi üniversitede hep ingilizce,ingilizce dedim nereye kadar artık,attım kendimi dışarı.
İş kurma çabasına girerken,yıllardır tanıdığım arkadaşlarıma takıldım,''ömer boş gezme''diyip bana bir adet diyeceğimde,hiç anlaşamadığımdan bir çok adet kız arkadaş bulma çabalarına girdiler ama tabi en son öğrendiğimde o kızlardan biri çoktan evlenip çoluğa,çocuğa karışmış.
iş yönünden şu anlık zaten ailemin işlerine yardım ediyorum,bakalım daha iyisi daha güzeli olursa diye sabredip duruyorum.
Tutupta dedem ile teyzemin lafını dünleyip,''Hangi iş olursa gir,zamanla bir başkası denk gelir öylelikle kendini çok iyi kurtarırsın'' dese de kime mantıklı geliyor anlamışta değilim,diyorum ''onda da beklenmiyor mu'' ''yok,yok başka iş bul sen''diyor. Taş olsa çatlama bölümüne gelirsiniz.Geçen sağlı sollu beynimin etini yediler zaten,''sizin düşüncenizle illa benimki neden uyuşacak neden bu kadar baskıcısınız'' dedim ''biz gördük geçirdik,sus bakıyım sen'' diyorlar. Elinden gelse zaten döverdi bile de zor tuttular kendilerini.Bende cevap vermeyince anca jetonları düştü.
Bazen diyorum hava soluyanı var,gerekli-gereksiz neden oksijeni tüketiyorsun yahu,diyesim geliyor.
Hayır kendi düşüncen saygı duyarım ama sen karşındakinin beynine çivi gibi çakarsan,sen onu duymazsan peki o seni neden dinlesin?
Geçenlerde istanbula gittim hepinizde biliyorsunuz bilmiyeniniz varsa da öğrenmiş oldunuz,istanbula kız arkadaşım için gittim çünkü yıllarca doğru düzgün azda olsun yan yana bile olamadık. Şöyle rahatça oturupta baş başa iki kelime bir şey konuşamadık.
Resmini molomeye yükledim hatta burada;
Linkleri görüntülemek için kayıt olmalısınız
Tabiki ne dedem ne teyzem,o gece başımın etini yeselerde sabahında başımın etini yesede sevgilimi görünce sabah,bütün moral bozuntusu gitti,hepsi düzeldi.Birlikte kahvaltı yaptık son günümüzdü beraber dolu dolu yaşadık o son günümüzü.
Güzel hoş bir ilişkimiz var,tadı-tuzu olan bir şekilde devam ediyor,en güzel şekilde.
Yanındayken hiç bir şey düşünemezdim,bütün olumsuzluklar orada bitti,her şey düzgün oldu.
İşte benimde böyle bir hayatım var,birinizi kırdıysamda affola herkese teşekkürler.
İnşallah kendi işini kurarsın abi 
