Yine sensizliğin nöbetindeyim bu gece!

[-efşan]

Yine sensizliğin nöbetindeyim bu gece.
Gözlerin her zamanki gibi hayalime düşüyor,
Her zamanki gibi düşlerimizi düşlüyorum.
Ayrılık çok zor güzelim, unutamıyorum.

Yine sensizliğin nöbetindeyim bu gece.
Var olamayacak bir geleceğe ağlıyor,
Seninle geçen günlerim ile sensiz geçen günlerimi avutmaya çalışıyorum.
Adına sen dediğim hayallerim gül misali,
Hala defter arasında kurutuyorum.
Tıpkı ben gibi,
Sana hasret tıpkı suya hasret bir gül gibi.
Kuruyorum, kurutuluyorum...

Yine sensizliğin nöbetindeyim bu gece.
Ellerim suretine uzanıyor,
Hayalini okşuyor, hayalin ile yaşıyorum.
Onca zaman yokluğunla beraber, sensizliğim ile başbaşa...
Seni unutmaya çalışmadım, çalışmıyorum.

Yine sensizliğin nöbetindeyim bu gece.
Ritüelim olmuş artık, son bir kadeh ile sızıyorum.
Sigaram dahi sönmemiş..
Her gece aynı dua, ah mı desem bilemedim.
Son olsun! Ne olur bu sefer son sızışım olsun!
Her gece aynı kelamlar dökülüyor dilimden,
Her gece sen diye uyuyor, her sabah sen ile uyanıyorum.

Yine sensizliğin nöbetindeyim bu gece.
Varlığın hayalim, yokluğun hayalin olmuş.
Vazgeçmek bilmeden yüreğim,
Bu gece de sensizliğin nöbetindeyim,
Yine sensizliğin nöbetindeyim bu gece...