Ben aşık falan olunca bir acayip duygusallaşıyorum. Nasıl anlatsam bilemedim pek de mesela açık aile albümlerine bakıp 2 yaşımdaki fotoğrafıma bakarak dıygulanabilirim bu dönemde öyle söyliyim her şey aşırı etkiliyor. Neyse işte şimdi de açtım bu konudaki eski mesajlara baktım. Lise sondan üni 1in ilk haftalarına kadar olan kısımları okudum. 3 yıl geçti sadece ama ne kadar değişmişiz be. Üniversite kazanırken hayaller kurmuşuz, heyecanlanmışız bazılarımız, evlilik durumu olanlar olmuş, aramızda şu anda olmayanlarla komiklikler, şakalar falan yapılmış. O 3 senede büyümüşüz hepimiz 40 yaşında olanımız da 18 yaşında olanımız da. Bakalım bundan 3 sene sonra nasıl insanlar olacağız. Yalnız şunu farkettim ki daha üniversitwye başlamadan yazmışım en az 4 yılım Ankara'da geçecek diye. Okulu uzatmaya daha başlamadan karar vermişim sanki.
Gerçi okul uzatma sayılmaz benimki 3. Sınıfta bölümü bırakıp başka bölüme geçicem ya neyse.
Asıl demek istediğim şeyi yazmamışım. Hepimiz yer yer üzülmüş yer yer sevinmişiz bazı şeylere. Gerek yokmuş be. Bu konudaki en iyi mesaj benim sanırım. Sait abi sağolsun. O mesajda yazanlara bakıyorum da uğruna içip içip ağlayıp hayatımı mahvettiğim kız şu anda yolda gördüğümde selam vermediğim, gram hislerimin kalmadığı bir insan olmuş. O mesajdan 1,5 sene sonra silip atacağım bir insandan dolayı 1 yılımı yemişim meğer. Valla gerek yok hacı böyle şeylere.
Her karanlık gecenin bir aydınlık sabahı vardır derler. Ben yine duygusal üzüntülü mesajlar falan da yazacağım belki bilmiyorum. İmamın dediğini yapın yaptığını yapmayın.