Sen Öldürüyorsun Kendini – Tugay KABAN

[Doğuş Pertez]

Masmavi bir kurdela çekiyorum gözlerimin üstüne,
Hava neden bu kadar soğuk ve sen neden bu kadar yoksun?
Saatlere zemberekli kurşunlar fırlatıyorum dilimden seni sayıklamalarımda
Şiirlerime saplanıyor hepsi..
Seni kendime sürgün ediyorum..
Her nefesimde verdiğim sen tıkıyor beynimi..
Kan revan içinde dakikalarım harflere tekabül ediyor
S’ye kadar varıyorum, derin bir nefes, gerisi gelmiyor..

Dilenciler gibi yerlere bakarak yürüyorum artık sevgili..
Ama bir fark var aramızda
Onlar para arıyor ben sende kaybolan kendimi..

Bugün bu cümlelerin arasında seni görüyorum
Gözlerine baktığımda artık İstanbul yağıyor karların üstüne..
Ay güneş gibi parlıyor..
Sen sözlerimin üstüne göçüyorsun hepsini ezerek..

Babası ölü günler doğuruyorsun gözlerime..
Kapatmayayımda ne yapayım başka..
Kör mü olsun sana baktım diye sevgili?

Ben adına bir aşk şarabı içiyorum
Şiirlerim sarhoş oluyor

Ayaklarım yağmurun altında taşıyor bedenimi
Şiirlerim ıslanıyor

Sen gidiyorsun sevgili
Şiirlerim ölüyor ardından..

Ben her yaptığım işte seni yaşatmaya çalışıyorum..
Sen öldürüyorsun kendini..