HeiLmasTer®
Üye
Laik, dindar, zengin, fakir tek amaç için yürüdü
Bu –zafersiz- bir zafer geçidiydi. Her bir mahallesi, her bir köyü; kırmızı, beyaz ve siyah renkli, güneş ışığında parlayan altın rengi kartalıyla Mısır bayrağına bürünmüş halde, “halkın güvenliği”ni sağlayan kontrol noktalarından geçmeyi bekleyen, yüzbinlerce mutlu, şarkı söyleyen, dua eden, kocaman, hınca hınç bir Mısırlı kalabalık oradaydı. Bir milyon kişi var mıydı? Belki... Ülke genelini sayarsanız, kesinlikle vardı. Hepimizin ortak görüşüne göre, bu Mısır tarihindeki en büyük politik gösteriydi, ülkenin en az sevilen diktatöründen kurtulmak için en son dalgaydı. Tek kusuru, gün bittiğinde –ve kim bilir gece neler yaşanacaktı- Hüsnü Mübarek’in hâlâ kendine Mısır’ın “cumhurbaşkanı” diyor olmasıydı.
Mübarek, gün sonunda bekleneni yaptı, televizyona çıkıp bir sonraki seçime kadar görevinin başında kalacağını ilan etti –sevdiğini iddia ettiği halk tarafından kabul görmeyecek bir vaat. Mısır halkına en başta, bunun Mübarek’in resmî makamı Kuba Sarayı’na veya Heliopolis’teki kendi konutuna yapılacak “milyonların yürüyüşü” olduğu söylendi. Fakat o kadar muazzam bir kalabalık oluştu ki, 24 kadar muhalif gruptan organizatörler, devletin kolluk güçlerinden gelebilecek saldırı tehlikesinin çok büyük olduğuna karar verdi. Sonradan Tahrir Meydanı’na yakın bir noktada, bir kamyon dolusu silahlı adam bulunduğunu iddia ettiler. Benim tek tesbitim ise, 30 Mübarek yanlısının, devlet radyo istasyonu önünde, 40’tan fazla askerin koruması altında Mısır’a olan sevgilerini haykırmalarıydı.
Mübarek’e karşı nefret haykırışları artık alışıldık hale gelse de, posterler hiç bu kadar ilginç olmamıştı. Bir tanesi açık açık şöyle diyordu: “Ne Mübarek, ne Süleyman, ve sana da ihtiyacımız yok Obama –ama ABD’den nefret etmiyoruz”. “Köleleriniz dahil, hepinizin –içinden” diyordu bir başkası.
Mübarek, gün sonunda bekleneni yaptı, televizyona çıkıp bir sonraki seçime kadar görevinin başında kalacağını ilan etti –sevdiğini iddia ettiği halk tarafından kabul görmeyecek bir vaat. Mısır halkına en başta, bunun Mübarek’in resmî makamı Kuba Sarayı’na veya Heliopolis’teki kendi konutuna yapılacak “milyonların yürüyüşü” olduğu söylendi. Fakat o kadar muazzam bir kalabalık oluştu ki, 24 kadar muhalif gruptan organizatörler, devletin kolluk güçlerinden gelebilecek saldırı tehlikesinin çok büyük olduğuna karar verdi. Sonradan Tahrir Meydanı’na yakın bir noktada, bir kamyon dolusu silahlı adam bulunduğunu iddia ettiler. Benim tek tesbitim ise, 30 Mübarek yanlısının, devlet radyo istasyonu önünde, 40’tan fazla askerin koruması altında Mısır’a olan sevgilerini haykırmalarıydı.
Mübarek’e karşı nefret haykırışları artık alışıldık hale gelse de, posterler hiç bu kadar ilginç olmamıştı. Bir tanesi açık açık şöyle diyordu: “Ne Mübarek, ne Süleyman, ve sana da ihtiyacımız yok Obama –ama ABD’den nefret etmiyoruz”. “Köleleriniz dahil, hepinizin –içinden” diyordu bir başkası.
