--Hoşçakal Bitanem

[kum kзđiśi]

Hoşçakal Bitanem
​

Caminin avlusu çok kalabalık
Herkes biraz sonra kılınacak cenaze namazını bekliyor
Daha önce böylesi bir törende hiç bulunmadım
Bana kalsa bugün de gelmezdim buraya ama zorla getirdiler!
Tabutu avlunun ortasına taşın üzerine yerleştirmişler
Yıkanmış kefelenmiş cansız bir beden var içinde.
OBen’im
Buraya kadarmış beraberliğimiz…
İkimizde nicedir özgürlüklerimize kavuşmanın sabırsızlığı içindeydik
Ancak son nefesi vermenin hiç de kolay olmadığını söylemeliyim.

Şu anda soyut varlığımla kuş bakışı izliyorum onu
Hem onu hem de dostlarımı yakınlarımı
Son görev diye geçiriyorlar içlerinden biliyorum
Son görev!

Yine onu izliyorum.
Bundan sonrasında ne yapar bilemem ama şu anda çok ağlıyor
Yanına yaklaşan taziyelerini ileten herkesle yeniden tazeleniyor sanki yarası
Sahte değil haykırışları yüreğinin tüm hücreleriyle gerçekten ağlıyor bu kez
Yaptıkları ve yapamadıkları için.
Ama ağlama bitanem
Kıyamam sana
Dayanamam döktüğün o Inci tanelerine...

Mezar kazılmış konuğunu bekliyor
Tabutumu açıyorlar kar beyazı kefenin içindeki bedenim
Toprağın şefkatli kollarına teslim ediliyor
Günün en hüzünlü anları bunlar
O kürekle toprak atıyor üstüme.
Hıçkırıklarla sarsılan bedenini güçlükle ayakta tutuyor
Ardından dostlarıma sarılıyor.

Dayan.
Hayat devam ediyor.
Şu gördüğün toprak yığının altındaki beni yaşatmayı sürdür.
Sık sık mezarlık ziyareti yapmanı beklemiyorum senden
Yüreğin benimle olsun yeter.

Ayrılık zamanı
Daha önce hiç görmediğim parlaklıkta bir ışık çekiyor beni
Direnemiyorum.
Veda zamanıdır artık
Hoşçakal bitanem…