Ölmeyi düşünüyorum bazen.. Bazen yaşamın anlamsızlığına takılsam da bu genelde anlık oluyor. O anlarda ölmüş bedenim gözümün önünde canlanıyor ve karşısına geçip bakıyorum. İstek ya da isteksizlik değil hislerim.. Sadece boşluk o anlarda.
Diğer zamanlarda ise, ölmek aklıma gelmiyor pek. Hımm, cehennem mefhumu üzerine açıkçası kafa yormuyorum, zira bunu düşünmeye başlarsam, içinden çıkamayacağımı hissediyorum. Kendi yaşamıma son vermeyi asla düşünmem, zira Allah'ın yaşamam konusundaki takdirine karşı gelemem. Acısı ve tatlısı ile yaşam güzel.. Bazen her ne kadar tersi düşüncelere kapılsam da o anlarda, eşime sarılıyorum, onu ne kadar sevdiğimi düşünüyorum ve yaşadığım çıkmazdan kurtulmaya çalışıyorum.
Cenneti garantileyecek kadar iyi biri olduğumu düşünmüyorum. En başta inandığım dinin vecibelerini yerine getirmiyorum. Hayat gailesine kapılmış gitmişim. Umarım, kimsenin hakkını yememişimdir, dileğim bu açıkçası, en korktuğum şey kul hakkı.
Epey uzun bir yanıt oldu sanırım... Kusura bakma çenem açıldı..
Alttaki, senin en korktuğun şey nedir?