paradox07
Üye
baba,baba,baba
selamun aleykum arkadaşlar.bugün şu hadisi öğredim :"Her kim babasından yüz çevirirse, aile nimetine küfretmiş olur."bir başka kitapta da başkasına bile bile baba demek,küfür sayılır diyordu.ben dışımdan değil ama içimden dedim.bende bi baba arayışı var ve bu sanırım bayağı bir devam edecek.kendi babamdan çok daha yakın gördüğüm insanlar var benim.daha bir yıl bile olmadan insanları babamdan daha yakın görüyorum.ama sanırım bu benden kaynaklana bir şey değil.babam hayatta Allah'a şükür,ama yine de küçüklükten beri bir türlü onunla gerçek bir baba-oğul olamadık.bunun benim suçum olmadığına inanıyorum,belki de onun suçu da değildir,ona da anlayış gösteriyorum.memurdu,sera işleriyle de uğraşıyor ve yeterince vakti kalmıyor,kalsa bile bunu bizimle geçirmiyor,huy işte,onu da ben değiştiremem.artık kendisi de biraz zor değiştirir.başka insanlara bakıyorum da baba-oğul sanki baba-oğul değil de iki yakın arkadaş gibi.onlara gerçekten çok imreniyorum.işte bu yüzden baba arama ihtiyacı duyuyorum galiba.bunu söylemeye utanıyorum ama daha dün ilk defa kendi içimden babam olmayan birine baba dedim.Allah hiçkimseye böyle baba sevgisi mi diyeyim sevgisizliği mi diyeyim bilmiyorum yaşatmasın.amacım sizinle dertleşmek,içimi dökmek.
ben senin gibi hiç babam olmasaydı diyemiyorum,belki çevremde pek çok iyi aile gördüğüm içindir.biz de pek anlaşamıyoruz babamla.sadece onun sorduğu sorularda konuşuyoruz,o da babam soruyor ben bi iki cümleyler cevaplıyorum o kadar.aramızda muhabbet bile yok.
haklısın
da işte n'olacak aslında çok taktığım bi mevzu değil aslında 

