Romantik Prens
Üye
yangın yeri yüreğim
Yeller eser bu bahar yine başımda
Normale dönermi orası meçhul
Hüzün dolu yine gözyaşımda
Vur be felek, acımadan birde sen vur
Izdıraplar öbek,öbek benimle
Gözlerimde ümit ışığım sönmüş
Ne olacak bu halimiz seninle
Mutluyduk evet ama o dünmüş
Kırık bir saz gibi içimde birşey
Canım acıyor elimde değil
Yürek tarumar, of ne zor şey
Ben yine sevmeyi öğrenemedim
Yangın yeri canımın en hassas yeri
Ben yine sönmeyi beceremedim
Sıcaklığını hissediyorum sevginin,sensizlikten donmuş ,buz tutmuş bedenimin içinde bir sıcaklık,yer gök birleşsede,yandığımı görmez kimse bilmez içimdeki depremleri,ayrılığın bitmeyen artçı şoklarını,fırtınalarımı ,yorgunluklarımı....ah kalbim nasılda yanmış canın bu sefer,taş duvarları yıkan sevgi dolu kalbim nasılda incinmiş.....
Vurguna çıkmış bedelsiz hayatların yaktığı bir canım şimdi,avuçlarında hasreti koklayan,parmaklarıyla sel dağları gibi olan yaşları silen bir canım,susmakla konuşmanın arasında kalmış,gitmekle gelmenin dengesizliğinde sıkışmış bir can.......
Ne kolaydır halbuki mutlu etmek beni,bir tebessüme teslim ederim tüm sevgimi ,bir sıcak dokunuşta erir içimdeki tüm buzlar,umutlarım hep vardır beslediğim, ışıklarım sönmez kolay kolay,yolumu karartmam kimseler için,bozmam kalbimin niyetini tertemiz bakarım her yaklaşanı gönlüme,köpekler gibide severim,çok insandan daha sağlamdır köpekler gibi sevişim.herkezden daha gerçektir ağlayışım,hasretim özleyişim.....
Şimdi arkamda bıraktığım o sevginin yasını tutuyorum,duramadığım yerlerden alıkoyuyorum kendimi,bakamadığım gözlerden çekiyorum elimi eteğimi,kovduğum , kapı aralıklarından arkasından baktığım aşkıma en sakin satırlarımı yazıyorum, acıdan attığım tüm çığlıkları içimde bastırıyorum yine,yine alıyorum gururumuda kendimide bir yola vuruyorum,ondanda vazgeçiyorum kendimdende ...
Ben şimdi kime ne diyorum ,kime ne anlatıyorum,her kelimem kendi beynime çakılıyo en acısından, birde aşk diye caka satıyorum,yanlızlık yapışmış yakamı bırakmıyo, ne kadar çırpınsamda ölmeden önce içimde birini götüremiyorum,gizliden yapıyorum haykırışlarımı,korkuyorum çoğu zaman kendimden bile,çözümler arıyorum kurtarmak için kendimi,bilerek yapılırmı bu işkence seven yüreğime, ne kadar yazsamda faydası yok gerçi, hiç geçmedi ,hiç sönmedi yüreğimdeki yangın yeri............
Normale dönermi orası meçhul
Hüzün dolu yine gözyaşımda
Vur be felek, acımadan birde sen vur
Izdıraplar öbek,öbek benimle
Gözlerimde ümit ışığım sönmüş
Ne olacak bu halimiz seninle
Mutluyduk evet ama o dünmüş
Kırık bir saz gibi içimde birşey
Canım acıyor elimde değil
Yürek tarumar, of ne zor şey
Ben yine sevmeyi öğrenemedim
Yangın yeri canımın en hassas yeri
Ben yine sönmeyi beceremedim
Sıcaklığını hissediyorum sevginin,sensizlikten donmuş ,buz tutmuş bedenimin içinde bir sıcaklık,yer gök birleşsede,yandığımı görmez kimse bilmez içimdeki depremleri,ayrılığın bitmeyen artçı şoklarını,fırtınalarımı ,yorgunluklarımı....ah kalbim nasılda yanmış canın bu sefer,taş duvarları yıkan sevgi dolu kalbim nasılda incinmiş.....
Vurguna çıkmış bedelsiz hayatların yaktığı bir canım şimdi,avuçlarında hasreti koklayan,parmaklarıyla sel dağları gibi olan yaşları silen bir canım,susmakla konuşmanın arasında kalmış,gitmekle gelmenin dengesizliğinde sıkışmış bir can.......
Ne kolaydır halbuki mutlu etmek beni,bir tebessüme teslim ederim tüm sevgimi ,bir sıcak dokunuşta erir içimdeki tüm buzlar,umutlarım hep vardır beslediğim, ışıklarım sönmez kolay kolay,yolumu karartmam kimseler için,bozmam kalbimin niyetini tertemiz bakarım her yaklaşanı gönlüme,köpekler gibide severim,çok insandan daha sağlamdır köpekler gibi sevişim.herkezden daha gerçektir ağlayışım,hasretim özleyişim.....
Şimdi arkamda bıraktığım o sevginin yasını tutuyorum,duramadığım yerlerden alıkoyuyorum kendimi,bakamadığım gözlerden çekiyorum elimi eteğimi,kovduğum , kapı aralıklarından arkasından baktığım aşkıma en sakin satırlarımı yazıyorum, acıdan attığım tüm çığlıkları içimde bastırıyorum yine,yine alıyorum gururumuda kendimide bir yola vuruyorum,ondanda vazgeçiyorum kendimdende ...
Ben şimdi kime ne diyorum ,kime ne anlatıyorum,her kelimem kendi beynime çakılıyo en acısından, birde aşk diye caka satıyorum,yanlızlık yapışmış yakamı bırakmıyo, ne kadar çırpınsamda ölmeden önce içimde birini götüremiyorum,gizliden yapıyorum haykırışlarımı,korkuyorum çoğu zaman kendimden bile,çözümler arıyorum kurtarmak için kendimi,bilerek yapılırmı bu işkence seven yüreğime, ne kadar yazsamda faydası yok gerçi, hiç geçmedi ,hiç sönmedi yüreğimdeki yangın yeri............
