dreamgirls
Üye
Umut
Bu koskoca evrende küçücük bir noktayım ben. Sahip olduğu o küçücük enerjisiyle parlamaya çalışan ve fark edilebilmek uğruna var gücüyle çabalayan küçücük bir nokta. Başarabilirdi oysa parlayabilirdi enerjisiyle, diyebilirdi karanlık gecelerde milyonlarca yıldız arasında ben de buradayım diye. Sahip olduğu enerjisini doğru kullanabilseydi evet yapabilseydi bunu kanadı kırık bir kuş misali çaresizce oradan oraya çırpınıp durmaz ya da küçücük bir çocuk gibi kendine ait küçücük odasının tam ortasında sükûnetin dört bir yanına çevrelediği anda duyabildiği tek şey hıçkırıkları olmazdı.''başarabildiğim hiçbir şey'' demezdi.
Tutunabileceği bir dalı var aslında cebinde unuttuğu... Ne kadar tökezlese de, düşse de, ağlaya ağlaya kalkıp da tüm benliğiyle sarılacağı, vazgeçmemenin ana başlığı... Hayatın engebeli yollarında ilerlerken elinde bulundurması gerektiği ve yüreğiyle, sürekli oyuna sürmesi gereken bir koz!
UMUT!!!
Bir sessizlik, gözyaşlarında bir duruluş oldu sonra... Farkına vardı; en iyi öğrenmenin, büyük kalkışların ciddi düşüşlerin ardından geldiğini. Neden düşeriz ki? Yeniden kalkmayı öğrenebilmek için değil mi?
Kararlı bir şekilde ''vazgeçmek yok'' dedi sonra, vazgeçmek yok!!!
Biliyordu ki vazgeçtiği anda hayatın karşısında 1–0 yenik düşeceğini. Hayatın bizden istediği bu değil miydi zaten. Bir oyun değil miydi kazanmak ya da kaybetmek? O yüzden vazgeçmek yok bu hayatta kazanmak için. Kaybetmenin getirdiği onca acının, hüsranın uğruna dökülen gözyaşlarını hayat hak etmiyordu çünkü. İstediğini vermek yakışmıyordu bize.
Kazanmak için vardık, kaybettirmek için var olmalıydık. O yüzden her düşüşümüzde cebimizdeki umutları çıkarıp sarılmalıydık onlara. Tutunabilmek, var olduğunu hissedebilmek için gereken bu umutlar bizleri elbet mutluluğa da götürecekti. Umut hak ettiğini verirdi bizlere çünkü hayat kadar acımasız ve zalim değildi.
Küçük bir nokta gündüzleri yaşam savaşı verilen zamanlarda her ne kadar fark edilmeyen olsada, gecenin sunduğu o ihtişamla başkalaşıyordu. Ayın verdiği ışık ona kocaman bir umut oluyordu. O nokta ayın olmadığı yerde geceleri aydınlatıyordu. Umudunu aldığı sürece aydan daha parlak oluyor ve zaman geçtikçe güzelleşiyordu o küçücük fark edilmeyen nokta. Biliyordu ki o da umutsuzların umudu oluyordu geceleri. Bekleyeni vardı her gece çünkü. Sahiplendiği gece olup da onun parlaklığına bakıp hayata sıkıca tutunabilmek için vardı çünkü.
Bazen bilemediklerimizin dışında da hissedemediğimiz umutlar vardır. Göremediğimiz güzelliklerin dışarıya çıkması için farklı yollar denemek lazım belki de… Tıpkı küçük bir noktanın gece olunca eşsiz bir yıldıza dönüşmesi gibi. Herkesin bir yıldızı vardır derler. Umarım hepimizi (bu yıldızları da) gerçekten hak eden bir bekleyeni vardır!...
Alıntı
Bu koskoca evrende küçücük bir noktayım ben. Sahip olduğu o küçücük enerjisiyle parlamaya çalışan ve fark edilebilmek uğruna var gücüyle çabalayan küçücük bir nokta. Başarabilirdi oysa parlayabilirdi enerjisiyle, diyebilirdi karanlık gecelerde milyonlarca yıldız arasında ben de buradayım diye. Sahip olduğu enerjisini doğru kullanabilseydi evet yapabilseydi bunu kanadı kırık bir kuş misali çaresizce oradan oraya çırpınıp durmaz ya da küçücük bir çocuk gibi kendine ait küçücük odasının tam ortasında sükûnetin dört bir yanına çevrelediği anda duyabildiği tek şey hıçkırıkları olmazdı.''başarabildiğim hiçbir şey'' demezdi.
Tutunabileceği bir dalı var aslında cebinde unuttuğu... Ne kadar tökezlese de, düşse de, ağlaya ağlaya kalkıp da tüm benliğiyle sarılacağı, vazgeçmemenin ana başlığı... Hayatın engebeli yollarında ilerlerken elinde bulundurması gerektiği ve yüreğiyle, sürekli oyuna sürmesi gereken bir koz!
UMUT!!!
Bir sessizlik, gözyaşlarında bir duruluş oldu sonra... Farkına vardı; en iyi öğrenmenin, büyük kalkışların ciddi düşüşlerin ardından geldiğini. Neden düşeriz ki? Yeniden kalkmayı öğrenebilmek için değil mi?
Kararlı bir şekilde ''vazgeçmek yok'' dedi sonra, vazgeçmek yok!!!
Biliyordu ki vazgeçtiği anda hayatın karşısında 1–0 yenik düşeceğini. Hayatın bizden istediği bu değil miydi zaten. Bir oyun değil miydi kazanmak ya da kaybetmek? O yüzden vazgeçmek yok bu hayatta kazanmak için. Kaybetmenin getirdiği onca acının, hüsranın uğruna dökülen gözyaşlarını hayat hak etmiyordu çünkü. İstediğini vermek yakışmıyordu bize.
Kazanmak için vardık, kaybettirmek için var olmalıydık. O yüzden her düşüşümüzde cebimizdeki umutları çıkarıp sarılmalıydık onlara. Tutunabilmek, var olduğunu hissedebilmek için gereken bu umutlar bizleri elbet mutluluğa da götürecekti. Umut hak ettiğini verirdi bizlere çünkü hayat kadar acımasız ve zalim değildi.
Küçük bir nokta gündüzleri yaşam savaşı verilen zamanlarda her ne kadar fark edilmeyen olsada, gecenin sunduğu o ihtişamla başkalaşıyordu. Ayın verdiği ışık ona kocaman bir umut oluyordu. O nokta ayın olmadığı yerde geceleri aydınlatıyordu. Umudunu aldığı sürece aydan daha parlak oluyor ve zaman geçtikçe güzelleşiyordu o küçücük fark edilmeyen nokta. Biliyordu ki o da umutsuzların umudu oluyordu geceleri. Bekleyeni vardı her gece çünkü. Sahiplendiği gece olup da onun parlaklığına bakıp hayata sıkıca tutunabilmek için vardı çünkü.
Bazen bilemediklerimizin dışında da hissedemediğimiz umutlar vardır. Göremediğimiz güzelliklerin dışarıya çıkması için farklı yollar denemek lazım belki de… Tıpkı küçük bir noktanın gece olunca eşsiz bir yıldıza dönüşmesi gibi. Herkesin bir yıldızı vardır derler. Umarım hepimizi (bu yıldızları da) gerçekten hak eden bir bekleyeni vardır!...
Alıntı
