Marchegiani
Üye
-
Konu Sahibi
-
[Tekrar] ~ 2.Denemem
Yüksekteyim.Çok yüksekte..Bir bulutun üstündeyim.Hani şu gülümseyen..Ara sıra ağlayan...Diz çöküp ona dokunuyorum, herşey dağılıyor.Zaman paramparça oluyor, ve hayatım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiyor.Kesik kesik...Anlaşılmaz... bir Amerikan filmi gibi...Başı belli, sonu belli.Sahte bir şekilde gülümseyen, donuk yaşlar döken...Düşüncelerim, kesik şeritlerin içinde yitip gidiyor.Onları tutmaya çalışıyor ama başaramıyorum.Rüyalarımı da aşağı düşürüyorum.Uzun, yeşil yolu; boya kalemlerimi; katil dostumu...Çizgili, plastik topum, misketlerim ve su tabancam ile...Uykusumluğum peşlerinden gidiyor.Yeniden diz çöküyor ve kafamı uzatıyorum, panikle; aşağıya bakıyorum.Elimi uzatıp tabancayı yakalamaya çalışıyorum.Ama gözden kayboluyor.Boya kalemlerim, bulutları boyuyor; boşlukta savrulurken.Kırmızıya, yeşile ve maviye...Çevrem bir anda rengarenk oluyor.Ama yeşil yol, siyaha boyanıyor.Katil dostum ise beyaza...Dizlerim titriyor.Ellerim boşalıyor.Ama buluta sıkı sıkı tutunuyorum.Saçlarım, gözlerimi kapatıyor.Rüzgar yüzünden...Aşağıda insanları görüyorum.Binlerce, milyonlarca hatta milyarlarca...Hepsi orada.Durmaksızın yer değiştiriyorlar; çok hızlılar.Takip edemeyeceğim kadar...Ama asla birbirlerine çarpmıyorlar.Kimisi saklambaç oynuyor.Gözleri açık...Kimisi yerden yüksek oynuyor...Gözü kapalı...Katil dostum yere çarpıyor, hızla, ve insanlar çevresine toplanıyor..Onalrcası...Belki de yüzlercesi...Aralarında konuşuyorlar.Kısık sesle...Onu yerden kaldırmaya çalışıyorlar.Herşey o kadar net ki...O kadar canlı...O kadar yakın...Güçleri yetmiyor, çevresi kararıyor.Biraz...Ve biraz daha...Siyahın içinde kayboluyor.Ve bulutlar bir anda yer değiştiriyor.Hızla...Rüzgar da hızlanıyor, bu kez canımı yakıyor.Savruluyorum.Buluta sıkı sıkı tutunarak...Herşey havalanıyor.Tekrar...Ve birbirine karışıyor.Yol, bulutlara; boya kalemlerim, boşluğa; insanlar, gökyüzüne; güneş, toprağa...Yağmur, zamana...Gülümsemem, uykusuzluğuma yenik düşüyor.Gözyaşı döküyorum.Nedensizce...Kafası karışmış bir çocuk gibi... bir ergen gibi...Ve aşağıya düşüyorum.Onlar gibi...Hayatım gözlerimin önünden geçiyor, birkez daha...Ve film tekrar başlıyor.Sonunu bilmeme rağmen tekrar izliyorum.Elimde olmadan...Ama düşüşüm kısa sürüyor.Film, yarım kalıyor.Yere çarpıyorum.Hızla...İnsanlar çevreme toplanıyor.Birşeyler mırıldanıyorlar.Anlamadığım şeyler...Beni yerden kaldırmaya çalışıyorlar.Herşey çok net...Çok canlı...Güçleri yetmiyor.Çevrem kararıyor.Gitgide....
Sonsuzluğun kapısını çalıyorum...
Tak...Tak..
İbrahim Ada
Sonsuzluğun kapısını çalıyorum...
Tak...Tak..
İbrahim Ada