arslansem
Üye
Şimdinin Dar Odası -İclal Aydın
Şimdinin Dar Odası
Diyor ki Markar Esayan, başlıkla aynı isimli kitabının ilk sayfasında: “Geçmişi olmayan bir insan olmak... Bu takıntı yeni değil... İsteyerek ve bilerek edinilmiş değil bu hastalık. Biz Ermeniler, biz Doğulular, biz Anadolulular, daha çok Şimdinin Dar Odası’nda yaşar, farenin kediden, kedinin köpekten korktuğu kadar korkarız geçmişten. Belirli olan geleceğin belirsizliğidir ama adı ‘geçmiş’ olan o kara dulun utanmazca belirsiz kalması, biz sahipsiz ademoğullarının taşıyacağı bir yük olmamıştır asla...
Şimdinin Dar Odası’nda yaşayanlar, olması gerekenlerle gerçek arasındaki o derin uçuruma yuvarlanmış talihsizlerdir, tarihsizlerdir...”
***
Bir kitabın ilk satırları, bir filmin ilk kareleri çok önemlidir.
Genel yapımın aksine tiyatroda, sinemada, şiirde ve edebiyatta çok sabırlı olamıyorum. Belki içgüdüsel beğeni çengellerime takılmadığından, belki sonradan edinilmiş tepkilerden ya da bunlar da dahil pek çok sebepten dolayı kaprisli bir okur ve izleyiciye dönüştüm. Üstelik bunlara rağmen beğenmek benim için çok kolay... Bu kişisel detayı vermemin sebebi şu ki Şimdinin Dar Odası son dönemlerde okuduğum en etkileyici romanlardan biri oldu.
Gerek fikri halleri, gerek üslubu, gerek öykünün ta kendisi ilk karşılaşma anından itibaren sıkı bir bağ kuruyor okuruyla arasında...
Ben bir kitap eleştirmeni değilim; öyle afili cümleleri ardı ardına dizip okurun kafasını karıştırma pahasına göze alınmış entelektüel oyunlara giremem.
Son derece safiyane ve çocukça bir etkilenmeyle “siz de okuyun” isterim.
***
“Sahi üstesinden gelmek nedir? Unutmak mı? Yok saymak mı? Önemini reddetmek veya azımsamak mı? Zaman Baba’ya ‘gel kardeşim, zihnimin belleğimin, koridorlarını darmadağın et, öyle bir harmanla ki, hiçbir şey düzenli kalmasın, sen merak etme! Biz onun adını unutmak koyarız’ demek mi?
Bir daha asla dünkü ben olamayacağım. Ne garip insanların kolay kolay değişemeyeceğini düşünürdüm. Oysa şimdi, değişim damarlarımda çılgınca akıyor ve baştan aşağı yeniden yaratıyor beni. Acaba misafirlerim gittiğinde ve ertesi günler bugünün üzerine bir bir eklendiğinde kuşku duyacak mıyım bu yaşadıklarımdan? İnsan belleğinin ne kadar nankör olduğunu çok iyi bilirim. İşimize gelmeyen her şeyi nasıl da hafızamızın vahşi ellerine teslim ederiz, iyi bilirim...”
İşte böyle sona gidiyor kitap...
***
Kim olduğumu, kendimden oluşturduğumu, kendimi oluşturduklarımı ve öğretilmiş kalıplarımı sorguladığım günler içinde bildiklerimden farklı şeyler söylemiyor kitap...
Ama bazen bildiklerinizi darmadağın eder uyandığınız yeni gün.
Bir dertop sanki başka bir odada başka bir düzen istersiniz.
Anımsamak iyidir...
İşimize gelmese de...
Markar Esayan
2004 İnkılap Kitapevi
Roman Ödülü
Diyor ki Markar Esayan, başlıkla aynı isimli kitabının ilk sayfasında: “Geçmişi olmayan bir insan olmak... Bu takıntı yeni değil... İsteyerek ve bilerek edinilmiş değil bu hastalık. Biz Ermeniler, biz Doğulular, biz Anadolulular, daha çok Şimdinin Dar Odası’nda yaşar, farenin kediden, kedinin köpekten korktuğu kadar korkarız geçmişten. Belirli olan geleceğin belirsizliğidir ama adı ‘geçmiş’ olan o kara dulun utanmazca belirsiz kalması, biz sahipsiz ademoğullarının taşıyacağı bir yük olmamıştır asla...
Şimdinin Dar Odası’nda yaşayanlar, olması gerekenlerle gerçek arasındaki o derin uçuruma yuvarlanmış talihsizlerdir, tarihsizlerdir...”
***
Bir kitabın ilk satırları, bir filmin ilk kareleri çok önemlidir.
Genel yapımın aksine tiyatroda, sinemada, şiirde ve edebiyatta çok sabırlı olamıyorum. Belki içgüdüsel beğeni çengellerime takılmadığından, belki sonradan edinilmiş tepkilerden ya da bunlar da dahil pek çok sebepten dolayı kaprisli bir okur ve izleyiciye dönüştüm. Üstelik bunlara rağmen beğenmek benim için çok kolay... Bu kişisel detayı vermemin sebebi şu ki Şimdinin Dar Odası son dönemlerde okuduğum en etkileyici romanlardan biri oldu.
Gerek fikri halleri, gerek üslubu, gerek öykünün ta kendisi ilk karşılaşma anından itibaren sıkı bir bağ kuruyor okuruyla arasında...
Ben bir kitap eleştirmeni değilim; öyle afili cümleleri ardı ardına dizip okurun kafasını karıştırma pahasına göze alınmış entelektüel oyunlara giremem.
Son derece safiyane ve çocukça bir etkilenmeyle “siz de okuyun” isterim.
***
“Sahi üstesinden gelmek nedir? Unutmak mı? Yok saymak mı? Önemini reddetmek veya azımsamak mı? Zaman Baba’ya ‘gel kardeşim, zihnimin belleğimin, koridorlarını darmadağın et, öyle bir harmanla ki, hiçbir şey düzenli kalmasın, sen merak etme! Biz onun adını unutmak koyarız’ demek mi?
Bir daha asla dünkü ben olamayacağım. Ne garip insanların kolay kolay değişemeyeceğini düşünürdüm. Oysa şimdi, değişim damarlarımda çılgınca akıyor ve baştan aşağı yeniden yaratıyor beni. Acaba misafirlerim gittiğinde ve ertesi günler bugünün üzerine bir bir eklendiğinde kuşku duyacak mıyım bu yaşadıklarımdan? İnsan belleğinin ne kadar nankör olduğunu çok iyi bilirim. İşimize gelmeyen her şeyi nasıl da hafızamızın vahşi ellerine teslim ederiz, iyi bilirim...”
İşte böyle sona gidiyor kitap...
***
Kim olduğumu, kendimden oluşturduğumu, kendimi oluşturduklarımı ve öğretilmiş kalıplarımı sorguladığım günler içinde bildiklerimden farklı şeyler söylemiyor kitap...
Ama bazen bildiklerinizi darmadağın eder uyandığınız yeni gün.
Bir dertop sanki başka bir odada başka bir düzen istersiniz.
Anımsamak iyidir...
İşimize gelmese de...
Markar Esayan
2004 İnkılap Kitapevi
Roman Ödülü
