CoDeYs
Üye
Shakespeare - 143. Sone
Titiz bir ev kadınıkoşu tutturur hani
Tutsam diye sıvışan tüylü bir yaratığı
Kucağından indirip bırakır bebeğini:
Kaçıp gideni eve sokmaktır can attığı.
Geride kalan yavru ağlayarak seyirtir
Yetişmeye çırpınır. Ananaın derdigünü
Peşinden koştuğunu gözden yitirmemektir:
Dinlemez yavrucağın yaman üzüntüsünü.
Senden kaçıp gidenin düşmüşsün ya peşine
Ben yavrunum uzaktan kovalıyorum seni.
Umduğunu tutunca dönüp bana gel yine
Bir anne gibi ol da öp beni okşa beni.
Dualarım hep şudur :artık muradına er
Ve dönüp bana gel de çığlıklarıma son ver.
Tutsam diye sıvışan tüylü bir yaratığı
Kucağından indirip bırakır bebeğini:
Kaçıp gideni eve sokmaktır can attığı.
Geride kalan yavru ağlayarak seyirtir
Yetişmeye çırpınır. Ananaın derdigünü
Peşinden koştuğunu gözden yitirmemektir:
Dinlemez yavrucağın yaman üzüntüsünü.
Senden kaçıp gidenin düşmüşsün ya peşine
Ben yavrunum uzaktan kovalıyorum seni.
Umduğunu tutunca dönüp bana gel yine
Bir anne gibi ol da öp beni okşa beni.
Dualarım hep şudur :artık muradına er
Ve dönüp bana gel de çığlıklarıma son ver.
