Shakespeare - 122. Sone

[CoDeYs]

Ezberimdedir senden armağan olan defter
Aklımda yaşayacak her harfi her cümlesi;
Değersiz kâğıtlardan koptu yazdığın sözler
Zamanın ötesinde sonsuzlaşacak hepsi;
Yeter ki en azından şu beyinle şu yürek
Yaşamı sürdürsünler güç alarak doğadan
Onlar unutkanlığa yenik düşünceye dek;
Senin yazdıklarınsa kalkmayacak ortadan.
Bunca anı saklamak için defter yetişmez:
Aşkının hesabını tutmağa ne gerek var?
Her şeyi göze aldım defteri attım bu kez
Böylelikle kazandım daha sağlam anılar.

Deftere bel bağlamak anmak üzere seni
Unutkanlar safına çekip götürür beni.​