CoDeYs
Üye
Shakespeare - 119. Sone
Siren* gözyaşlarından nice ağular içtim
Kokmuş cehennem gibi süzülmüş imbiklerden;
Umutlardan korkuya ondan umuda geçtim
Kazanmak üzereydim yitiriverdim birden.
En büyük mutluluğum budur derken bir yandan
Yüreğim ne kadar çok hata işleyip durdu;
Gözlerim fırlar gibi oldu yuvalarından
Humma çıldırttı beni ta canevimden vurdu.
Şimdi anlıyorum ki şerden gelen hayır bu
İyiyi daha iyi yaparmış kötülükler
Ve yıkılmış olan aşk yeniden kuruldu mu
Daha da gür güzel ve yüce olurmuş meğer.
Öğrendim dönüyorum huzuruna sevgimin
Üç katını kazandım şerden yitirdiğimin.
Kokmuş cehennem gibi süzülmüş imbiklerden;
Umutlardan korkuya ondan umuda geçtim
Kazanmak üzereydim yitiriverdim birden.
En büyük mutluluğum budur derken bir yandan
Yüreğim ne kadar çok hata işleyip durdu;
Gözlerim fırlar gibi oldu yuvalarından
Humma çıldırttı beni ta canevimden vurdu.
Şimdi anlıyorum ki şerden gelen hayır bu
İyiyi daha iyi yaparmış kötülükler
Ve yıkılmış olan aşk yeniden kuruldu mu
Daha da gür güzel ve yüce olurmuş meğer.
Öğrendim dönüyorum huzuruna sevgimin
Üç katını kazandım şerden yitirdiğimin.
