sabahın öyküsü

[jöly]

Yaşlı
bir bey sabah erken evinden çıkmış, yolda ilerlerken bir
bisikletlinin kendisine çarpması ile yere yuvarlanmış ve hafif
şekilde yaralanmış. Sokaktan geçenler yaşlı beyi hemen en yakın
sağlık birimine ulaştırmışlar.
Hemşireler adamcağızın yarasına pansuman yapmışlar ama “biraz
beklemesini ve röntgen çekerek her hangi bir kırık veya çatlak
olup olmadığını inceleyeceklerini' söylemişler. Yaşlı bey
huzursuzlaşmış, “acelesi olduğunu, röntgen istemediğini” söylemiş.
Hemşireler merakla acelesinin sebebini sormuş. Adamcağız da “karım
huzur evinde kalıyor, her sabah onunla kahvaltı etmeye giderim,
geç kalmak istemiyorum” demiş. 'Karınızın siz gecikince merak
edeceğini düşünüyorsunuz herhâlde” demiş
hemşire.
Adam üzgün bir ifâde ile “ne yazık ki karım Alzheimer hastası ve
benim kim olduğumu bilmiyor” demiş. Hemşireler hayretle “mâdem
sizin kim olduğunuzu bilmiyor, neden her gün onunla kahvaltı
yapmak için koşuşturuyorsunuz” demişler.
Adam buruk bir sesle “ama ben onun kim olduğunu biliyorum” demiş.
SEVDİKLERİNİZİN KİM OLDUĞUNU ASLA UNUTMAMANIZ DİLEĞİYLE...

 

[MagNum]

ünLü ßi maiLdi saoL çok qüseL ßi OLay saoL payLaşım için

 

[***BlackrosE***]

Sağol Değerli Üye!

 

[perfectlover]

Çok etkileyici, çok duygusal. Helal olsun yaşlı adama.

 

[cllgr]

Adam üzgün bir ifâde ile “ne yazık ki karım Alzheimer hastası ve
benim kim olduğumu bilmiyor” demiş. Hemşireler hayretle “mâdem
sizin kim olduğunuzu bilmiyor, neden her gün onunla kahvaltı
yapmak için koşuşturuyorsunuz” demişler.
Adam buruk bir sesle “ama ben onun kim olduğunu biliyorum” demiş.
SEVDİKLERİNİZİN KİM OLDUĞUNU ASLA UNUTMAMANIZ DİLEĞİYLE...

güzel hikaye sagol