' KalendeR '
Üye
Palyaçoluk...
Palyaçoluk...
PALYAÇOLUK
Ara sıra bir palyaço görünür şenlik meydanında. Bilinen, sevilen bir palyaço. Kıpkırmızı burnu yuvarlak, makyajı oldukça abartılı. Elinde rengarenk balonlar, üstünde rengarenk bir elbise…Bilindik haller ve bilindik tavırlar… Hep gülen, hep güldüren, hep oynayan, hep zıplayan…
Büyük ve kaba ayakkabılarıyla bir o tarafa bir bu tarafa koşuşturup dururken, kendi alemini çoktan unutmuş gibi görünüyor. Bir oyun oynadığı çok uzaklardan belli oluyor. Fakat; oynadığı oyunun başrollerini çoktan başkalarına kaptırmış. Kendi belki bir figüran, belki de bir gölgelik… Ne oynadığının da farkında değil çok defa. Çünkü oynadığı hep başkalarının hayatları. Başka yüzler var etrafında tanımadığı. Başka adlar var etrafında çağırdığında, anlamlandıramadığı. Bir de başka aşklar var tabii, görür görmez unutmaya çalıştığı.
Odasında bırakıp çıktığı hayallerini, umutlarını, yaşanmışlıklarını, tekrar zihnine yerleştirdiği evine vardığında, dost gördüğü aynasının önünde bulur kendini. Bir pamuk, en fazla makyaj silen bir krem, yeterlidir şimdilik ona. Tüm yaşanmışlıklarını beyaz pamuğun tenine deyişiyle siliverir. Ama sanki sildiği ikinci bir kendisidir.
Aynada henüz temizlenmiş yüzüne bakması birkaç dakikasını alır her iş dönüşü. Başından sıyırdığı büyük peruğu elindeyken, yine arkaya yatmış saçlarını düzeltmek için hiç uğraşmaz. Kim olduğunu sorgular, belki kaçıncı kez. İki damla süzülür, göz pınarlarından aşağı. Taşıvermiş duygularını dizginlemek mümkün değil. Sağ eli bir ara sol yanına gidiverir. Bir kırıklık vardır orda. Hisseder. Bir kalp vardır orda. Herkesin sahip olduğu gibi bir kalp. O da merhamet eder, o da sever, o da sevilir. Bunu her defasında hatırlamak yeniden acıtsa da yüreğini, kalbinin vuruşlarını hissetmek az da olsa sevinç verir ona. Kimse bilmese de, kimse farkında olmasa da, yine de apaçık bir gerçek belirir zihninde. Kalbim var benimde, hem de çok zaman acıyan bir kalbim var… Kalpsiz değilim ben… Duygusuz değilim… Dışarıda gülerim, evime gider ağlarım… Tıpkı binlercesi gibiyim bende. Söylenmemiş dertlerim var. Çektiğim sıkıntılar var… İnsanlar da öyle yapmıyor mu ki? Dışarıda attıkları şen kahkahalarının ardında, maskeli yüzleri yok mudur onlarında? Onlarda dışarıda gülerler, evlerine gidip ağlarlar…
Öyleyse, böyle bir detayın farkında olan palyaçoya göre, belki herkes bir palyaçodur. Öyle ya, mutluluk maskelerimizin altındaki hüzünlerimiz, bizi dışardan bakıldığında hep bir palyaço eyliyordur. Belki de bu yüzden, farkında olmadan, en çok oynadığımız oyunun adıdır palyaçoluk…
Halbuki, Palyaço;
Bir insandır aslında , görünüşte duygusu olmadığı sanılan,
Bir insandır aslında , bir çok insanın yaptığı gibi dışarıda coşturan,
Bir insandır aslında , hep mutlu sanılan, ama evine gidip dertlerine ağlayan…
Bizimse…
Bir maskedir aslında yüzümüzdeki ifade, derinlerdeki çığlıklarımızı susturan.
Bir alaydır aslında dudaklarımızdaki gülüş, ta kulaklarımıza dek varan.
Renksiz bir elbisedir aslında hayatımız, dışarıdan imrenilerek bakılan,
Bir oyundur aslında oynadığımız, hiç kendimiz olmayan,
Bir oyundur aslında oynadığımız, bir çoklarımızın oynadığı bile anlaşılmayan,
Bir oyundur aslında oynadığımız, adı palyaçoluk olan…
PALYAÇOLUK
Ara sıra bir palyaço görünür şenlik meydanında. Bilinen, sevilen bir palyaço. Kıpkırmızı burnu yuvarlak, makyajı oldukça abartılı. Elinde rengarenk balonlar, üstünde rengarenk bir elbise…Bilindik haller ve bilindik tavırlar… Hep gülen, hep güldüren, hep oynayan, hep zıplayan…
Büyük ve kaba ayakkabılarıyla bir o tarafa bir bu tarafa koşuşturup dururken, kendi alemini çoktan unutmuş gibi görünüyor. Bir oyun oynadığı çok uzaklardan belli oluyor. Fakat; oynadığı oyunun başrollerini çoktan başkalarına kaptırmış. Kendi belki bir figüran, belki de bir gölgelik… Ne oynadığının da farkında değil çok defa. Çünkü oynadığı hep başkalarının hayatları. Başka yüzler var etrafında tanımadığı. Başka adlar var etrafında çağırdığında, anlamlandıramadığı. Bir de başka aşklar var tabii, görür görmez unutmaya çalıştığı.
Odasında bırakıp çıktığı hayallerini, umutlarını, yaşanmışlıklarını, tekrar zihnine yerleştirdiği evine vardığında, dost gördüğü aynasının önünde bulur kendini. Bir pamuk, en fazla makyaj silen bir krem, yeterlidir şimdilik ona. Tüm yaşanmışlıklarını beyaz pamuğun tenine deyişiyle siliverir. Ama sanki sildiği ikinci bir kendisidir.
Aynada henüz temizlenmiş yüzüne bakması birkaç dakikasını alır her iş dönüşü. Başından sıyırdığı büyük peruğu elindeyken, yine arkaya yatmış saçlarını düzeltmek için hiç uğraşmaz. Kim olduğunu sorgular, belki kaçıncı kez. İki damla süzülür, göz pınarlarından aşağı. Taşıvermiş duygularını dizginlemek mümkün değil. Sağ eli bir ara sol yanına gidiverir. Bir kırıklık vardır orda. Hisseder. Bir kalp vardır orda. Herkesin sahip olduğu gibi bir kalp. O da merhamet eder, o da sever, o da sevilir. Bunu her defasında hatırlamak yeniden acıtsa da yüreğini, kalbinin vuruşlarını hissetmek az da olsa sevinç verir ona. Kimse bilmese de, kimse farkında olmasa da, yine de apaçık bir gerçek belirir zihninde. Kalbim var benimde, hem de çok zaman acıyan bir kalbim var… Kalpsiz değilim ben… Duygusuz değilim… Dışarıda gülerim, evime gider ağlarım… Tıpkı binlercesi gibiyim bende. Söylenmemiş dertlerim var. Çektiğim sıkıntılar var… İnsanlar da öyle yapmıyor mu ki? Dışarıda attıkları şen kahkahalarının ardında, maskeli yüzleri yok mudur onlarında? Onlarda dışarıda gülerler, evlerine gidip ağlarlar…
Öyleyse, böyle bir detayın farkında olan palyaçoya göre, belki herkes bir palyaçodur. Öyle ya, mutluluk maskelerimizin altındaki hüzünlerimiz, bizi dışardan bakıldığında hep bir palyaço eyliyordur. Belki de bu yüzden, farkında olmadan, en çok oynadığımız oyunun adıdır palyaçoluk…
Halbuki, Palyaço;
Bir insandır aslında , görünüşte duygusu olmadığı sanılan,
Bir insandır aslında , bir çok insanın yaptığı gibi dışarıda coşturan,
Bir insandır aslında , hep mutlu sanılan, ama evine gidip dertlerine ağlayan…
Bizimse…
Bir maskedir aslında yüzümüzdeki ifade, derinlerdeki çığlıklarımızı susturan.
Bir alaydır aslında dudaklarımızdaki gülüş, ta kulaklarımıza dek varan.
Renksiz bir elbisedir aslında hayatımız, dışarıdan imrenilerek bakılan,
Bir oyundur aslında oynadığımız, hiç kendimiz olmayan,
Bir oyundur aslında oynadığımız, bir çoklarımızın oynadığı bile anlaşılmayan,
Bir oyundur aslında oynadığımız, adı palyaçoluk olan…
