Otobüste kabir azabı

merhaba arkadaşlar. sizlerden bayağı bir süre ayrıydım. geçen zaman zarfında başımdan fazla olay geçmediği için sizlere anlatacağım pek bir şey yok. benim halime üzülüyor, acımı benimle paylaşıyorsunuz. bunu ne kadar mesajlarınızda yansıtmasanız da içinizdeki o acıma duygusunu hissediyorum. mesajlarınıza bakarak ağladığım günler de oldu. benimle ne kadar dalga geçseniz de sizlere saygı duyuyorum. fakat öyle bir olay geçti ki başımdan şimdi aklıma geldi inanın elim ayağım titriyor. annemle teyzemlere gitmek için otobüse atladık. otobüslerden nefret ediyorum çünkü kusmaktan korkuyorum. evet, beni araba tutuyor arkadaşlar. otobüste yolculuk yaparken ecel terleri döküyor, kabir azabı çekiyorum. ilk on dakika her şey gayet güzel gidiyor fakat daha sonra o ızdırap başlıyor. insan kendini çaresiz hissediyor. eğer kusarsam herkesin gözü benim üstümde olacaktı. inatla tutmaya çalışıyordum. eğer poşet istersem tüm benliğimi kaybedecek, oracıkta hayattan kopmuş bir insan olacaktım. teyzemlere varmak üzereydik. son 5-10 dakika bir şey kalmıştı. işte o an gelmişti. evet kaybetmiştim bu mücadeleyi. her şeyin bittiği an gelip çatmıştı. kusmuştum. hem de poşet isteyemeden. belki de sonumu kendim hazırlamıştım. yerler berbat olmuştu. çok şiddetli kusmuştum. öndeki iki bayanın saçlarına da sıçradığını gördüğüm anda adeta beynim kilitlenmişti. biri bana dönüp "sen ne kadar iğrenç, şeysin öyle poşet istesene be dangalak" dedi. içimden alın silahı da çekip vurun beni dedim. ama içimden dedim. çünkü özgüven yoksunu, onlara tek bir kelime edecek kadar cesareti olmayan bir insanım ben. muavin neden poşet istemiyorsun diye azarlamaya başlayınca, savunmaya geçip karşı çıkmalıydım fakat onu da beceremedim. tiksiniyorum kendimden. annemi de orada rezil ettim. en sevdiğim varlığın oracıkta yerin dibine girmesine sebep oldum. ama anneme şu yönden çok kızdım. sabah sabah yumurta yedirmemeliydi bana. yumurtayı çok severim fakat yolculuk öncesi yaramıyor. her şeyim yanlış ilerliyor. bana otobüs yolculuklarında kusmamamı sağlayacak, bildiğiniz bir hap var mı? bu arada sizce intihar etmeli miyim?

yasminoz' Alıntı:

bence etmelisin...

ayrıca iyi tarafından bak..ya yanlış yerden kussaydın...

Genişletmek için tıkla ...

önerin için teşekkür ederim. herhangi bildiğin bir hap var mı ya da kullandığın? asosyal oluşumdan dolayı doktora ya da eczaneye gidip soramıyorum. zaten hapı da anneme aldıracağım.

yumurta kabuğu' Alıntı:

önerin için teşekkür ederim. herhangi bildiğin bir hap var mı ya da kullandığın? asosyal oluşumdan dolayı doktora ya da eczaneye gidip soramıyorum. zaten hapı da anneme aldıracağım.

Genişletmek için tıkla ...

ben bebe aspirini kullanıyorum... tavsiye ederim...

şey ya bu eski forumumda bi adam vardı baya hit olmuştu konusu buda onu taklit ediyo Edward nickli birini taklit ediyo bu o edward da dedesinin balgamından bahsederdi hep baya hit olmuştu sen onu taklit ediyon demi bebişim?

otur sıfır...

!!Burak!!' Alıntı:

satılıyor eczanelerde.

ayrıca bu kadar insanlardan çekinmenin sebebi nedir ?
sende bir olay derin izler bırakmıs olmalı ki bu kadar kendini eve hapsetmişsin.
çık gez dolaş,sahilde gezen kızlara laf at. sonra abilerinden dayak ye. falan filan. biraz hayatını yasa
bu tür seyleri buraya yazarak kendini alcaltıyorsun farkına vardınmı bilmiyorum. yorumlarda bu kadar dalga geçilmesine ragmen seni kimsenin tii ye almadıgını bile bile neden hala devam ediyorsun ? hoşunamı gidiyor yoksa ''aha benle dalga geçtiler. haha''

Genişletmek için tıkla ...

anneme söyledim eczaneden gidip alacakmış. ben hep küçüklüğümden beri yalnız yaşadım. bu da bende sosyal fobi oluşmasına neden oldu. ufaklıktan beri hiç arkadaşım olmadı. en azından çok samimi olduğum hiçbir arkadaşım olmadı. mahallenin çocukları oyunlar oynarken beni hiç yanlarına almadılar. babam evde beni hep azarladı durdu. annem ise hiç sesini çıkartmazdı. artık insanlardan tiksinmeye başladım. anti-sosyal kişiliğe doğru sürükleniyorum büyük ihtimal. kusursuz bir insan olmak, en ufak hatada her şeyin mahvolacağını düşünüyorum. hayatı ben de yaşamak isterim fakat içimden hiç gelmiyor. yalnız yaşamak aslında bir bakıma hoşuma gidiyor. karışan yok, seni mors eden yok, sana laf atan yok, seni orada rezil eden yok. her şey benim istediğim şekilde ilerliyor. yani benim istemediğim olaylar başıma gelmiyor en azından. anlatacak kimsem yok yazıyorum işte. bu saatten sonra da yazmam artık. ciddiye aldığın için teşekkür ederim.