Berlin Boleyn
nasıl büyüdüğümü anlat bana;''ANNE''
Nasıl Büyüdüğümü Anlat Bana ; Anne!
Anlat bana anne,
içinde yasadigim ve karnini tekmeleyerek acittigim zamanlari..
anlat bana anne,
göbek deliginden kesilen bagimi,
bizi nasil ayirdiklarini anlat,doktorlarin..
beni senin içinden çikardiklari anda aglamadigim için nasil korktugunu anlat bana..
anlat bana anne..
aglamamamdan korkmana ragmen,
beni aglatanlara karsi nasil bir savas açtigini..
Anlat anne bana,
nasil büyüdügümü..
çok mu düstüm ben,çok mu soyuldu dizlerim..
kabuklarimin kirilganligi bundan mi..
büyüyünce kalmis olmali ki izleri,
elimi attikca kaniyor hala o yaralar..
Anne çok mu kostum ben yollarda
çok mu terleyip soguk su içtim?
bogazimda var olan tikanikligin sebebi bu mu?
hani bazen anlatamiyorum ya bazi seyleri..
hepsi bundan mi..
Hatirliyor musun annem?
daha büyümemisken ben,birileri almisti çocuklugumu elimden..
acimadan ve zorla..
çok aglamistim ben..gözyaslarima sarilmistim yine,yeniden..
simdi ne zaman hüzünlensem,
tuz tadi var dudaklarimda..
simdi ne zaman geçsem salincaklarin önünden,
binemiyorum hiç birine..
çünkü ayagim hep yere degiyor anne..!
Baba anlatsana bana,
güçlü kollarinla nasilda kucaklardin beni..
büyüdükçe düsündüm,
senin mi kollarin güçlüydü
yoksa benim bedenim mi minikti..
simdi bunca sorumlulugun yüklenmesi üstüme,
omuzlarim birazcik genisledi mi diye?
baba söyle bana,
"BANA BİR MASAL ANLAT BABA"
sarkida ki gibi..
anlat ki uyuyayım acılara..
inan verecek cevabim bile kalmadi,
"anneni mi,babani mi çok seviyorsun"sorularina..
Çok özledim inan anne..
elini tutup karsiya geçtigim zamanlari..
özledim inan elimde boya kalemimle dünyayi boyamak istedigim zamanlari,
özledim "yazinda kardan adam yapabilirim ben"inatlarimi..
çok özledim anne..
ateslendigimde basima koydugun sirkeli bezleri..
Anne,
simdi bu hayat bana diyor ki..
büyüdün sen,birak artik bu saçmaliklari..
hadi kostur ve bakma sokakta dilenen insanlara..
zamanin yok senin artik hiç biseye..
büyümek kötü..ve hayati durdurmak imkansiz..
bu yüzden attim dün gece,
bez bebegimi..
çocuklugunu çaldiranlar vardir belki benim gibi..
belkide kaybedenler..
onlar bulursa onlarin olsun diye biraktim bir kaldirim kösesine..
belki birileri büyümek istemiyordur..
belki hayat birilerine bir sans daha verir..
hayat bana huzur versin..
ama..
Anlat bana anne,
içinde yasadigim ve karnini tekmeleyerek acittigim zamanlari..
anlat bana anne,
göbek deliginden kesilen bagimi,
bizi nasil ayirdiklarini anlat,doktorlarin..
beni senin içinden çikardiklari anda aglamadigim için nasil korktugunu anlat bana..
anlat bana anne..
aglamamamdan korkmana ragmen,
beni aglatanlara karsi nasil bir savas açtigini..
Anlat anne bana,
nasil büyüdügümü..
çok mu düstüm ben,çok mu soyuldu dizlerim..
kabuklarimin kirilganligi bundan mi..
büyüyünce kalmis olmali ki izleri,
elimi attikca kaniyor hala o yaralar..
Anne çok mu kostum ben yollarda
çok mu terleyip soguk su içtim?
bogazimda var olan tikanikligin sebebi bu mu?
hani bazen anlatamiyorum ya bazi seyleri..
hepsi bundan mi..
Hatirliyor musun annem?
daha büyümemisken ben,birileri almisti çocuklugumu elimden..
acimadan ve zorla..
çok aglamistim ben..gözyaslarima sarilmistim yine,yeniden..
simdi ne zaman hüzünlensem,
tuz tadi var dudaklarimda..
simdi ne zaman geçsem salincaklarin önünden,
binemiyorum hiç birine..
çünkü ayagim hep yere degiyor anne..!
Baba anlatsana bana,
güçlü kollarinla nasilda kucaklardin beni..
büyüdükçe düsündüm,
senin mi kollarin güçlüydü
yoksa benim bedenim mi minikti..
simdi bunca sorumlulugun yüklenmesi üstüme,
omuzlarim birazcik genisledi mi diye?
baba söyle bana,
"BANA BİR MASAL ANLAT BABA"
sarkida ki gibi..
anlat ki uyuyayım acılara..
inan verecek cevabim bile kalmadi,
"anneni mi,babani mi çok seviyorsun"sorularina..
Çok özledim inan anne..
elini tutup karsiya geçtigim zamanlari..
özledim inan elimde boya kalemimle dünyayi boyamak istedigim zamanlari,
özledim "yazinda kardan adam yapabilirim ben"inatlarimi..
çok özledim anne..
ateslendigimde basima koydugun sirkeli bezleri..
Anne,
simdi bu hayat bana diyor ki..
büyüdün sen,birak artik bu saçmaliklari..
hadi kostur ve bakma sokakta dilenen insanlara..
zamanin yok senin artik hiç biseye..
büyümek kötü..ve hayati durdurmak imkansiz..
bu yüzden attim dün gece,
bez bebegimi..
çocuklugunu çaldiranlar vardir belki benim gibi..
belkide kaybedenler..
onlar bulursa onlarin olsun diye biraktim bir kaldirim kösesine..
belki birileri büyümek istemiyordur..
belki hayat birilerine bir sans daha verir..
hayat bana huzur versin..
ama..
