Burak
Üye
İslam Tarihi'nde Medine Dönemi...
İslam tarihinde, ilk Kuran ayetinin vahyoluşundan Peygamberimiz (sav)'in Medine'ye hicretine kadar olan on üç senelik bölüm, Mekke Dönemi olarak adlandırılır.
Medine dönemi ise, İslam ahlakının örnek bir topluluk tarafından nasıl yaşanacağının ortaya konduğu, Medine'ye hicretle başlayıp, Resulullah (sav)'in ölümüne dek süren on senelik bir tebliğ ve mücadele dönemi olmuştur.
Peygamberimiz (sav), Medine'ye hicret ettiği zaman, burada Mekke'deki gibi bir devlet yoktu. İki büyük Arap kabilesi olan Evs ve Hazrec'den başka, varlıklarını bu kabileleri birbirine karşı çatıştırarak sürdüren Benu Kaynuka, Benu Nadr ve Benu Kureyza adlarında üç Yahudi kabilesi bulunmaktaydı. Ayrıca bu Yahudi kabileleri arasında da bir birlik yoktu.
Bu anarşi ortamı herkesi bıktırmıştı ve bu durum, bütün kabilelerin Abdullah İbn Ubeyy'in Medine'de Kral ilân edilerek bir devlet otoritesinin kurulması yolunda bir karar üzerinde anlaşmalarını sağlamıştı. (Münafıkların lideri konumunda bulunan İbn Ubeyy, Medine dönemi boyunca, Müslümanları sıkıntıya sokmak amacıyla gerçekleştirilen nifak hareketlerinde oldukça büyük rol oynamıştır.)
Ancak henüz devlet kurulmuş değildi. Bu durum Hz. Muhammed (sav)'in işini kolaylaştırıyordu. O, ilk iş olarak, Yahudiler ve diğer müşrik Araplar da dahil herkesi toplayarak hazırladığı anayasa çerçevesinde bir devlet kurulmasını sağlama yoluna gitti. 52 maddeden oluşan anayasa, herkesin hak ve sorumluluklarını belirtirken aynı zamanda idarenin Müslümanların elinde olmasını öngörüyordu. (Bu anayasanın maddeleri için bkz. Muhammed Hamidullah, İslam Peygamberi, İstanbul 1980, I, 220 vd.) Böylelikle Mekke'de sadece bir cemaat statüsünde olan Müslümanlar, Medine'de kendi devletlerini kurmuş oldular...
(alıntıdır)
Medine dönemi ise, İslam ahlakının örnek bir topluluk tarafından nasıl yaşanacağının ortaya konduğu, Medine'ye hicretle başlayıp, Resulullah (sav)'in ölümüne dek süren on senelik bir tebliğ ve mücadele dönemi olmuştur.
Peygamberimiz (sav), Medine'ye hicret ettiği zaman, burada Mekke'deki gibi bir devlet yoktu. İki büyük Arap kabilesi olan Evs ve Hazrec'den başka, varlıklarını bu kabileleri birbirine karşı çatıştırarak sürdüren Benu Kaynuka, Benu Nadr ve Benu Kureyza adlarında üç Yahudi kabilesi bulunmaktaydı. Ayrıca bu Yahudi kabileleri arasında da bir birlik yoktu.
Bu anarşi ortamı herkesi bıktırmıştı ve bu durum, bütün kabilelerin Abdullah İbn Ubeyy'in Medine'de Kral ilân edilerek bir devlet otoritesinin kurulması yolunda bir karar üzerinde anlaşmalarını sağlamıştı. (Münafıkların lideri konumunda bulunan İbn Ubeyy, Medine dönemi boyunca, Müslümanları sıkıntıya sokmak amacıyla gerçekleştirilen nifak hareketlerinde oldukça büyük rol oynamıştır.)
Ancak henüz devlet kurulmuş değildi. Bu durum Hz. Muhammed (sav)'in işini kolaylaştırıyordu. O, ilk iş olarak, Yahudiler ve diğer müşrik Araplar da dahil herkesi toplayarak hazırladığı anayasa çerçevesinde bir devlet kurulmasını sağlama yoluna gitti. 52 maddeden oluşan anayasa, herkesin hak ve sorumluluklarını belirtirken aynı zamanda idarenin Müslümanların elinde olmasını öngörüyordu. (Bu anayasanın maddeleri için bkz. Muhammed Hamidullah, İslam Peygamberi, İstanbul 1980, I, 220 vd.) Böylelikle Mekke'de sadece bir cemaat statüsünde olan Müslümanlar, Medine'de kendi devletlerini kurmuş oldular...
(alıntıdır)
