dreamgirls
Üye
Hücre..............
Adım Mavi’ydi, adım Deniz, adım Yeşil`di.
Özlemiştim... Yüreğimi, sesimi, yazılı gençliğimi...
Gece, dökülen yağmurda ayrılık ıslatmıştı tenimi... Son olmuştu, sessiz haykırışımla, öpüşüm, sarılışım...
Uçurum kuşlarına tutunmuş, dalgalarım anılarım olmuş boğulmuş, hıçkırıklarım martılarım... Kâbuslarımı anlatamadan, yıkamadan yaslandığım sahte duvarlarımı tutkunmuştum...
Kilit tüm ağırlığıyla bileklerime yüklenmiş, duvarlar yenidünya düzenim olmuş, adresim değişmiş hücre olmuştu...
Özlemiştim... Perde kapatmayı, kalemi kâğıda akıtmayı, nefes almayı...
Sana değil de avuttuğum zamana gül verdim her akşam gece olsun, sabah olsun diye...
Mevsimlerim değişmiş ocakta denize girmiş, ağustosu beyaza büründürmüş, bahar da yaprak dökmüştüm...
Sadece gece görüyordum, doğruydu karanlıktı önüm. Saklıyordu beni belki de...
İşgale uğramış beynimin düşünceleri hacizliyken yaşadığı anlamıyordum. Diri gömülmek.
Son isteğimi sorsalar... Beyaz kalem, beyaz bir kâğıt olurdu...
Nakış işleyeceğimden değil, kalemi kalbime batırıp kanımı kâğıda dökmek, çizilmemiş gelecekte ölmekse böyle ölmek.
Sesler duymaya başladım, vakit geldi diyorlardı...
Götüreceklerdi beni, zaman ne çabuk geçmişti, dönüş vaktiydi artık...
Heyecanlıydım, üşüyordum, benzim bembeyazdı...
Giderken herekol’den yurduma baktım, kirlenmişti sebepse beyaz yağmaz olmuş...
Ceylan gibi bırakıldım, ürkektim, şaşkın gözlerim bakıyordum etrafa, elim kalbimdeydi...
Hücreden kurtulmuştum, mutluydum yeni yerime yabancılık çekmeyecektim...
Özlemiştim... Yüreğimi, sesimi, yazılı gençliğimi...
Gece, dökülen yağmurda ayrılık ıslatmıştı tenimi... Son olmuştu, sessiz haykırışımla, öpüşüm, sarılışım...
Uçurum kuşlarına tutunmuş, dalgalarım anılarım olmuş boğulmuş, hıçkırıklarım martılarım... Kâbuslarımı anlatamadan, yıkamadan yaslandığım sahte duvarlarımı tutkunmuştum...
Kilit tüm ağırlığıyla bileklerime yüklenmiş, duvarlar yenidünya düzenim olmuş, adresim değişmiş hücre olmuştu...
Özlemiştim... Perde kapatmayı, kalemi kâğıda akıtmayı, nefes almayı...
Sana değil de avuttuğum zamana gül verdim her akşam gece olsun, sabah olsun diye...
Mevsimlerim değişmiş ocakta denize girmiş, ağustosu beyaza büründürmüş, bahar da yaprak dökmüştüm...
Sadece gece görüyordum, doğruydu karanlıktı önüm. Saklıyordu beni belki de...
İşgale uğramış beynimin düşünceleri hacizliyken yaşadığı anlamıyordum. Diri gömülmek.
Son isteğimi sorsalar... Beyaz kalem, beyaz bir kâğıt olurdu...
Nakış işleyeceğimden değil, kalemi kalbime batırıp kanımı kâğıda dökmek, çizilmemiş gelecekte ölmekse böyle ölmek.
Sesler duymaya başladım, vakit geldi diyorlardı...
Götüreceklerdi beni, zaman ne çabuk geçmişti, dönüş vaktiydi artık...
Heyecanlıydım, üşüyordum, benzim bembeyazdı...
Giderken herekol’den yurduma baktım, kirlenmişti sebepse beyaz yağmaz olmuş...
Ceylan gibi bırakıldım, ürkektim, şaşkın gözlerim bakıyordum etrafa, elim kalbimdeydi...
Hücreden kurtulmuştum, mutluydum yeni yerime yabancılık çekmeyecektim...
