"mevsimne kapıldğn kişnin bahçesnde açabileck bir çiçek olmadğnı anladğn andr" Bence yanlıştır. Yıllar önce böyle bir anım olmustu. Parantezin içinde yazdığı gibi. Beni çok üzmüştü. Ozamanlar parantezin içindeki yazının çok doğru olduğunu sanıyordum. Sonra "hayatn en hüzünlü anı, deli gibi sevdğn insanın buna hiç değmedğni gördğn andr. Ve en büyük kaybın onun için harcadğn yıllardr" Bu dizeleri yaşadım, ve bu paranteze inanmaya başladım. Ama sonra bu parantezdende sıkıldım. Çünkü çok sık yaşamaya başladım. Sonra sonra anladım. Bence denemek herşeye değer. O gün bu gündür parantezdeki yazıları yaşadığımda hiç üzülmüyorum. Yaptığım yanlışları analiz edip süzüyorum. Ve bi sonraki maceramda aynı yoldan gitmiyorum. Herşey yeni bi tecrübedir. Yaşamak güzel. Her ne kadar zor veya hüzünlü olsada...