Böyle Olmak Zorundamıydı ?

[kum kзđiśi]

gözlerine baktım deldi geçti derin hüznün yaktı kül etti sesindeki ümitsizlik…
ne yapabilirdim senin için nasıl iyileştirebilirdim yaralı yüreğini…
nasıl geri getirebilirim eski seni…eski bizi…
seninle üzülmek bile mutluluktu…
anlamsızlık yaşamak bile anlamlıydı yanında…
sen yakınımdayken yüreğimin cepleri doluydu her zaman çaresiz hissetmezdim kendimi dermansız olduğumu düşünmezdim….
tek tesellim var kendi adıma:
her şeye rağmen hiç değişmedi bana bakışların bana bakışlarındaki sevgi…
nasıl da iyileşiyorum senle… nasıl da güçleniyorum varlığınla…
ya gidince sen ayrılınca yanımdan…
işte o yoksunluğu kaldıramıyorum çöküyor omuzlarım yeniliyor yüreğim…
belki inanmayacaksın ama iyi gelmiyor seni görmek seninle konuşmak…
çünkü seni görünce sensizliğin hayatımı nasıl bereketsizleştirdiği gerçeğini fark ediyorum …
oluşturduğun boşluğun derinliği tüketiyor beni…
yaşadığım hüzün hissettiğim yalnızlık çektiğim acı… hiç birisi dolduramadı boşluğunu hiç kimse yaşamadı benim seninle yaşadığım dostluğu…
ne oldu bize…
niye kırıldık
niye parçalandık bu kadar…
ne oldu umutlarımıza
kıskanılan yaşam enerjimize
hayran olunan coşkumuza…
kim öldürdü bizi
kimler yok etti içimizdeki çocukları?…
konuşmak seninle
kaybolmak sesinde
dokunmak dost yüreğine…
yeniden hatırlamak karşılıksız sevebilmeyi
dalabilmek huzur denizine…
insan olabilmek yeniden…
bana bunları yaşattığın için teşekkür ederim…
varlığın için teşekkür ederim…
lütfen iyi bak kendine çünkü sen iyi olmazsan ben de iyi olamam…

************************************************** *****************************************
ya sen güzel gözlüm
sen bırakma sakın beni
bu yaralı yüreğimi…
sen çekme ellerini benden…
kızgınlıklarımı kırılmışlıklarımı kıskançlıklarımı hepsini senin kucağına dökerdim yorgun günlerimizin akşamında…
karanlıklarım akardı senle paylaştığım her saniyemde…
hayallerimi arzularımı beklentilerimi sana anlatmak ne kadar da lezzetliydi…
her şey seninle ne kadar da büyülüydü…
kimsesizliğimi yüreğime dokunan yüreğinle unuturdum…
gözlerinde varlığımı hissedip ertesi gün için yaşama gücü elde ederdim…
”Yine mi ayrılık saati”
derdim gitme zamanın geldiğinde…
çok değil ertesi gün buluşacaktık biliyordum ama yine de bir ağrı çöreklenirdi içime gidişinin ağrısı…

teşekkür ederim benimle gülüp benimle ağladığın için HERŞEYİM.…

lütfen iyi bak kendine çünkü sen iyi olmazsan ben de iyi olamam…