Mss Yzc
Üye
Ben Senden Önce Ölmek İsterim
Bu şiir, 18 Şubat 1945 yılında Nazım Hikmet hapisteyken, eşi Piraye’nin kendisi için yazdığı bir şiirdir. Nazım Hikmet, Piraye’yle olan 20 yıllık beraberliğinin yaklaşık 14 yılını hapiste geçirmiştir. Yalnızca birkaç yıl birlikte olabilmişlerdir. O da baskılar, duruşmalar, izlenmeler eşliğinde…
Piraye, Nazım Hikmet’in hayatında çok önemli bir yere sahiptir. Şairin ilham kaynağı, rehberi olmuştur. Nazım, içeride yazdığı şiirleri Pirayesine gönderirdi ve görüşlerini belirtmesini isterdi. Piraye Nazım için çok iyi bir eleştirmendi ve onun görüşlerine son derece önem verirdi. “Benden uzak, fakat yeryüzünün en akıllı ve en büyük kadınına yakın yaşadım. Beni adam eden, beni insan eden kadının tesiri yaratıcıdır.” Demiştir Nazım eşine bir mektubunda. Piraye’nin, Nazıma yazdığı mektuplar o kadar şiirseldi ki, şair şiirlerini bu mektuplardan esinlenerek yazardı.
Piraye Nazım’ı sevdikten sonra, onun tüm çilelerine ortak olmuş ve bundan hiç şikayet etmemiştir. Aksine büyük bir şevkat, sevgi ve bağlılık göstermiştir eşine. Hatta şair bir mektubunda; ” Sana yazarken öyle içli bir çocuk oluyorum ki mütemadiyen nazlanmak istiyorum.” Demiştir Pirayesine.
Nazım Hikmet, Yaşar Kemal’le sohbetlerinde de eşi pirayeden söz ederken; “Yarısıdır bütün yaşamımın; temelidir şiirimin.” Demiştir. Piraye Nazım için o denli önemlidir ki, edebiyatımızın en önemli eserlerinden biri olan Memleketimden İnsan Manzaraları’nı eşi Piraye’ye ithaf etmiştir.
Nâzım Hikmet, cezaevindeki ilk yıllarında Piraye’ye mektup yazmaya başladığında ceviz ağacından büyük bir tahta sandık yapmış, bu sandığın üzerine “P” ve “N” harflerini kazımış,
ve sandığı Piraye’ye göndermiştir. “Sana yazdığım mektupları bu sandıkta sakla” demiştir. Yüzlerce mektup bugün hâlâ Piraye’nin evinde o sandığın içinde duruyor.
Piraye, Nazım hikmet’ten ayrıldıktan sonra bile onu çok sevmiş ve hiç evlenmemiştir.
Ben Senden Önce Ölmek İsterim
Ben
senden önce ölmek isterim.
Gidenin arkasından gelen
gideni bulacak mı zannediyorsun?
Ben zannetmiyorum bunu.
İyisi mi, beni yaktırırsın,
odanda ocağın üstüne korsun
içinde bir kavanozun.
Kavanoz camdan olsun,
şeffaf, beyaz camdan olsun ki
içinde beni görebilesin
Fedakarlığımı anlıyorsun:
vazgeçtim toprak olmaktan,
vazgeçtim çiçek olmaktan
senin yanında kalabilmek için.
Ve toz oluyorum
yaşıyorum yanında senin.
Sonra, sende ölünce
kavanozuma gelirsin.
Ve orada beraber yaşarız
kolumun içinde kolun
ta ki bir savruk gelin
yahut vefasız bir torun
bizi oradan atana kadar…
Ama biz
o zamana kadar
o kadar
karışacağız
ki birbirimize,
atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz
yan yana düşecek.
Toprağa beraber dalacağız.
Ve bir gün yabani bir çiçek
bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse
sapında muhakkak
iki çiçek açacak:
biri sen
biri de ben.
Ben
daha ölümü düşünmüyorum.
Ben daha bir çocuk doğuracağım
Hayat taşıyor içimden.
Kaynıyor kanım.
Yaşayacağım, ama çok, pek çok,
ama sen de beraber.
Ama ölüm de korkutmuyor beni.
Yalnız pek sevimsiz buluyorum
bizim cenaze şeklini.
Ben ölünceye kadar da
Bu düzelir herhalde.
İçimden bir şey:
belki diyor.
Ben
senden önce ölmek isterim.
Gidenin arkasından gelen
gideni bulacak mı zannediyorsun?
Ben zannetmiyorum bunu.
İyisi mi, beni yaktırırsın,
odanda ocağın üstüne korsun
içinde bir kavanozun.
Kavanoz camdan olsun,
şeffaf, beyaz camdan olsun ki
içinde beni görebilesin
Fedakarlığımı anlıyorsun:
vazgeçtim toprak olmaktan,
vazgeçtim çiçek olmaktan
senin yanında kalabilmek için.
Ve toz oluyorum
yaşıyorum yanında senin.
Sonra, sende ölünce
kavanozuma gelirsin.
Ve orada beraber yaşarız
kolumun içinde kolun
ta ki bir savruk gelin
yahut vefasız bir torun
bizi oradan atana kadar…
Ama biz
o zamana kadar
o kadar
karışacağız
ki birbirimize,
atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz
yan yana düşecek.
Toprağa beraber dalacağız.
Ve bir gün yabani bir çiçek
bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse
sapında muhakkak
iki çiçek açacak:
biri sen
biri de ben.
Ben
daha ölümü düşünmüyorum.
Ben daha bir çocuk doğuracağım
Hayat taşıyor içimden.
Kaynıyor kanım.
Yaşayacağım, ama çok, pek çok,
ama sen de beraber.
Ama ölüm de korkutmuyor beni.
Yalnız pek sevimsiz buluyorum
bizim cenaze şeklini.
Ben ölünceye kadar da
Bu düzelir herhalde.
İçimden bir şey:
belki diyor.
Bu şiir, 18 Şubat 1945 yılında Nazım Hikmet hapisteyken, eşi Piraye’nin kendisi için yazdığı bir şiirdir. Nazım Hikmet, Piraye’yle olan 20 yıllık beraberliğinin yaklaşık 14 yılını hapiste geçirmiştir. Yalnızca birkaç yıl birlikte olabilmişlerdir. O da baskılar, duruşmalar, izlenmeler eşliğinde…
Piraye, Nazım Hikmet’in hayatında çok önemli bir yere sahiptir. Şairin ilham kaynağı, rehberi olmuştur. Nazım, içeride yazdığı şiirleri Pirayesine gönderirdi ve görüşlerini belirtmesini isterdi. Piraye Nazım için çok iyi bir eleştirmendi ve onun görüşlerine son derece önem verirdi. “Benden uzak, fakat yeryüzünün en akıllı ve en büyük kadınına yakın yaşadım. Beni adam eden, beni insan eden kadının tesiri yaratıcıdır.” Demiştir Nazım eşine bir mektubunda. Piraye’nin, Nazıma yazdığı mektuplar o kadar şiirseldi ki, şair şiirlerini bu mektuplardan esinlenerek yazardı.
Piraye Nazım’ı sevdikten sonra, onun tüm çilelerine ortak olmuş ve bundan hiç şikayet etmemiştir. Aksine büyük bir şevkat, sevgi ve bağlılık göstermiştir eşine. Hatta şair bir mektubunda; ” Sana yazarken öyle içli bir çocuk oluyorum ki mütemadiyen nazlanmak istiyorum.” Demiştir Pirayesine.
Nazım Hikmet, Yaşar Kemal’le sohbetlerinde de eşi pirayeden söz ederken; “Yarısıdır bütün yaşamımın; temelidir şiirimin.” Demiştir. Piraye Nazım için o denli önemlidir ki, edebiyatımızın en önemli eserlerinden biri olan Memleketimden İnsan Manzaraları’nı eşi Piraye’ye ithaf etmiştir.
Nâzım Hikmet, cezaevindeki ilk yıllarında Piraye’ye mektup yazmaya başladığında ceviz ağacından büyük bir tahta sandık yapmış, bu sandığın üzerine “P” ve “N” harflerini kazımış,
ve sandığı Piraye’ye göndermiştir. “Sana yazdığım mektupları bu sandıkta sakla” demiştir. Yüzlerce mektup bugün hâlâ Piraye’nin evinde o sandığın içinde duruyor.
Piraye, Nazım hikmet’ten ayrıldıktan sonra bile onu çok sevmiş ve hiç evlenmemiştir.
