dreamgirls
Üye
Baharını bekleyen Yaprağın hikâyesi
Ayrılık vakti geldi. Üşümeye başladı Yaprak yağan yağmurun altında. Her damla ürpertiyor, canını yakıyordu artık. Bahardı işte sıfatı son olsada. “seviyorum seni” dedi ama bahar sessiz kaldı. Soldu. ”Ayrılık vakti” dedi bir ses. Ağladı Yaprak bir yenisi daha düştü yanaklarından yağmurun. Ayrılmamalıydı oysa Yaprak Baharından. Ve tekrar duydu o sesi “vakit tamam“ ve en büyüğü geldi damlaların çekti aşağıya yaprağı. Yaprak direndi, elini uzattı Bahara “ne olur ellerini ver” diye bildi. Daha fazla dayanamadı bıraktı kendini boşluğa. Düştü yere, o küçük vücudundan kayıp yere düşün damlaların arasına. Üstüne yenileri eklendi damlaların. Ağladı yaprak. Ve durdu yağmur güneş yüzünü gösterdi yeniden. “Bahar” dedi bahar yeniden gelmişti işte. Bahar değişmişti artık yakıyordu artık gözleri kurutuyordu. Son kez yaşadı Yaprak Baharı. Ve toprak oldu oda ama bırakmadı peşini Baharın. Köklerine ulaştı ağacın özü oldu bekledi Baharını gelecekti elbet. Ve Bahar geldi yeniden. Bu sefer kararlıydı ayrılmamaya çok sevdiği bahardan. Çiçek oldu bu sefer yeniden kavuşmuştu işte Baharına. Sonra büyüdü meyve oldu çekirdek oldu yine. Bekledi aylarca sessiz kaldı söylemedi, söyleyemedi, söylemek istediklerini içine attı. Düştü yere Sonbaharda son kez. Ama üzülmedi bu sefer ağlamadı. Beklemeliydi geçirmeliydi bu baharıda, sabır etmeliydi. Bekledi de. Toprağa karıştı çekirdek. Ve bahar yeniden geldi işte yeniden kavuşmuştu ona .”Bahar, ne olur ellerini ver” dedi çekirdek ve bahar elini uzattı, çekti dışarı, gülümsedi yeşil yapraklarıyla Bahara. Artık Ağaç olmuştu. Kavuşmuştu işte Baharına yeniden, ayrılmamak üzere .”Bahar” dedi yeniden “seviyorum seni “ . Bahar gülümsedi bu sefer yapraklarını okşadı rüzgârla göz kırptı güneşle. Büyüdü ağaç güçlendi her baharda yeniden sevdi onu, her kışta yeniden özledi…
