Burak
Üye
2002'de güzel yazı yarısmasında marmara bölge birinciliği aldıgım metin.
eskiden cocuklar dağ,kır,bayır gezermiş.Hiç dogru düzgün evde durmazlarmış.okuldan çıkınca eve çantasını bırakıp hemen fırlarlarmış sokağa... çeşitli çeşitli oyunları varmış cocukların eskiden. saklanbaç,9taş,körebe,top,yakar top,ip atlamaca ve daha birsürü oyun.ayşe,fatma teyzelerde sokaklarda otururlar sohbetler eder,birlikte çay içerlermiş.ali,ahmet amcalarda işe gidip gelirlermiş.boş zamanlarında cocuklarıyla oyunlar oynarlarmış.eskiden evler şimdiki kadar bitişik değilmiş.hava temiz,herşey olabildiğince ucuzmuş.bakkaldan birisi veresiye bişey aldıgında 2gün sonra kapısına dayanmazmış bakkal amca ver paramı diye.eskiden bakkal amcalar çikolata dagıtırmış cocuklara... eskiden dedeler bütün cocukları etrafına toplayıp masallar hikayeler anlatırmış.bunları bana dedem anlattı ögretmenim...
şimdiyle karşılastırıyorumda ne çok şey değişmiş öğretmenim.cocuklar artık evlerde oturuyor.çünkü evlerde televizyon var bilgisayar var.herkes onların başına üşüşmüş.ay ay ay dizim kaçıcak diye düşünmeye baslamış ayşe teyze.aslında izlediğinden değil biliyormusunuz ögretmenim,sadece diğerleri izliyor diye oda izliyor.işten gelen amcalar yemek hazır değil mi diye sorunca ikinci seferde ancak duyabiliyor fatma teyze daldıgı televizyondan başını cevirip.cocuklarda dışarılara çıkmıyor artık.herkes evinde.sokağa çıkıp şöyle bir bakıyorumda bomboş sokaklar...eskiden buralarda top oynuyorduk diye anlatıyor babam.ama şimdi bakıyorumda oraya 8 katlı bir ev yapmıslar.hiç boş alan kalmamış.heryer dolmuş.bakkal amca ne kadar kar edebilirim derdinde.herşeye kar payı ekliyor.bozuk ürünlerle halkı kandırıyor.birisi veresiye bişey alınca 2 gün sonra kapısına dayanmıyorlar.bakkalın camına yazı asıyorlar şu kişinin bana bu kadar borcu var diye.amcalar işten gelince onları karşılayan cocuklarda yok olmuş.çünkü onlar bilgisayar başında.tatlı tatlı hikayeler anlatan dedeler huzurevlerini doldurmuş.keşke birisi gelsede hal hatır sorsa diye bekler olmuşlar ögretmenim.sabahleyin işe yetişmek için koşturarak ilerleyen birisi çarptıgı yaslı teyzenin düşen poşetlerini toplamasına yardım etmiyor artık özürde dilemiyor.bakarak uzaklaşıyor sadece.şimdilerde hava pek temiz değil.fabrikalar var çünkü.ayşe fatma teyzeler artık kapı önlerinde oturmuyorlar. o tatlı sohbetlerini edip çaylarını yudumlamıyorlar.çünkü evde oturuyorlar artık. o tıkılıp kaldıkları sitelerde yaşam mücadelesi veriyorlar belkide.canlarıdamı sıkılmıyor ? ayşe ye bir gidip hal hatır sorayım damı demiyorlar ? nasıl yaşıyorlar bu sekilde ögretmenim.bizim evimizin oldugu yerdede pek arkadaş yok.birkaç tane var onlarda dışarıya çıkmak istemiyorlar pek.haftasonları cagırıyorum gelin oyun oynayalım diye.cogu zaman gelmiyorlar.bilgisayarı arkadaşa tercih eder olmuşlar ögretmenim.evet. şuanda kapımın önündeyim.yanlızım yine.sokak bomboş.camdan bana bakıyor ali.gel diyorum dışarıya. olmaz görev yapıyorum diyor oyunda.yanıma bir kedi geldi.sevdim biraz. elimdeki alman çikolatasından verdim.yemedi.kocaman çikolata. keske paylasıcak birisi olsaymış.baktım bulamadım kimseyi. eve gittim kardeşimle bölüştüm çikolatayı.onun kendi çikolatasıda vardı.ama ben onunla kendi çikolatamı paylasmak istedim.paylasmak güzel şey ögretmenim.ama biseyler paylasıcak insan çok az nedense.evet bugün haftasonu.arkadaslarımı çagırdım dısarıya. hepsi geldiler.en az 10 kişiydik.aksama kadar güzel oyunlar oynadık.nasıl geldiler diye meraklandım.meğerse trafo çalısması varmış birgün elektrik veremiycez demişler. tabi elektrik yoksa bilgisayar,televizyonda yok.aksam oldu eve geldim.açtım televizyonu.biraz bişeyler izledim uyudum.okulda çok mutluyum ögretmenim.çok arkadasımvar.oyunlar oynuyoruz ne güzel.babama söyledim bana bilgisayar alır mısın diye. daha erken dedi. biraz daha büyü sonra alırız dedi.tamam dedim üzgün sekilde.o diğer cocuklar bilgisayar oynarken ben kitaplar okuyorum ögretmenim. bilgi ediniyorum.acaba şanslı olan ben miyim onlar mı ? aksam babamla oyun oynuyoruz. çok mutlu oluyorum yarım saat sürsede bu oyun.oda yorgun oluyor ama. haklı.dinlenmek istiyor.kardeşimle oyun oynuyorum bazen.oda mutlu oluyor.annem benimle oyun oynuyor gündüzleri.oda biliyor benim canımın sıkıldıgını yanlız.oda biliyor komşunun cocugunun bilgisayarı oldugunu ve dısarıya gelmediğini.üzülüyor bilgisayar alamadım ben ogluma diye.biliyorum ben anlıyorum paraları yok galiba.babam bana her aksam bişeyler getirir hediye.çikolata olsun,oyuncak olsun. beni mutlu eder herzaman.ama ben ençok babamla oyun oynarken mutlu oluyorum ögretmenim.hani bana sen çok akıllı bir cocuksun çok zekisin çok çalıskansın diyorsunuzya ögretmenim ben ozamanlarda çok mutlu oluyorum gelip başımı okşuyorsunuzya ozaman dahada bir mutlu oluyorum.sizi çok seviyorum ögretmenim.
ögretmenim benim çok arkadasım yok mahallemde.çagırdıgımda bilgisayara beni tercih etselerde seviyorum ben onları.hiçbirzaman kırılmam.birgün hevesleri geçer belki bilgisayardan.ozaman hep benimle oyun oynarlar.
ögretmenim galiba ben cocuklugumu yaşayamıyorum.büyüdüğümde hep içimde kalıcak eminim.bana masal anlatıcak dedem çok uzaklarda.onun yanına yazın gidebiliyorum.gittiğimdede çok güzel şeyler anlatıyor bana.
cocuklugum cocuklugum.yaşayamadıgım cocuklugum...
7 kasım 2002 (marmara bölge birinciliği aldıgım güzel yazı yarışmasına bu metinle katılmıştım.aslında ögretmenim cocuklukla ilgili bişeyler yazmamızı istedi.bende bu metni yazmıştım.ögretmenim bunu okudugunda duygulandıgını söylemişti.benden habersiz bu yazıyla benim adıma yarısmaya katılmış.birinci oldugumu bana söylediğinde ögretmenime kızmıştım aslında benden habersiz yaptıgı için.şimdilerde diyorumda neler biliyormuşum ben böyle.bu metni eski dolabımı karıştırırken buldum bir zarf içerisinde.üstünde ''ödevim'' yazıyordu.yarısmadan aldıgım ödül kitap setiydi ve 200 kitaptan olusuyordu.)
sizinle paylasmak istedim...Küçücükmüş ozamanlar dünyam. ve o dünyamdan yansıyanlar...
şimdiyle karşılastırıyorumda ne çok şey değişmiş öğretmenim.cocuklar artık evlerde oturuyor.çünkü evlerde televizyon var bilgisayar var.herkes onların başına üşüşmüş.ay ay ay dizim kaçıcak diye düşünmeye baslamış ayşe teyze.aslında izlediğinden değil biliyormusunuz ögretmenim,sadece diğerleri izliyor diye oda izliyor.işten gelen amcalar yemek hazır değil mi diye sorunca ikinci seferde ancak duyabiliyor fatma teyze daldıgı televizyondan başını cevirip.cocuklarda dışarılara çıkmıyor artık.herkes evinde.sokağa çıkıp şöyle bir bakıyorumda bomboş sokaklar...eskiden buralarda top oynuyorduk diye anlatıyor babam.ama şimdi bakıyorumda oraya 8 katlı bir ev yapmıslar.hiç boş alan kalmamış.heryer dolmuş.bakkal amca ne kadar kar edebilirim derdinde.herşeye kar payı ekliyor.bozuk ürünlerle halkı kandırıyor.birisi veresiye bişey alınca 2 gün sonra kapısına dayanmıyorlar.bakkalın camına yazı asıyorlar şu kişinin bana bu kadar borcu var diye.amcalar işten gelince onları karşılayan cocuklarda yok olmuş.çünkü onlar bilgisayar başında.tatlı tatlı hikayeler anlatan dedeler huzurevlerini doldurmuş.keşke birisi gelsede hal hatır sorsa diye bekler olmuşlar ögretmenim.sabahleyin işe yetişmek için koşturarak ilerleyen birisi çarptıgı yaslı teyzenin düşen poşetlerini toplamasına yardım etmiyor artık özürde dilemiyor.bakarak uzaklaşıyor sadece.şimdilerde hava pek temiz değil.fabrikalar var çünkü.ayşe fatma teyzeler artık kapı önlerinde oturmuyorlar. o tatlı sohbetlerini edip çaylarını yudumlamıyorlar.çünkü evde oturuyorlar artık. o tıkılıp kaldıkları sitelerde yaşam mücadelesi veriyorlar belkide.canlarıdamı sıkılmıyor ? ayşe ye bir gidip hal hatır sorayım damı demiyorlar ? nasıl yaşıyorlar bu sekilde ögretmenim.bizim evimizin oldugu yerdede pek arkadaş yok.birkaç tane var onlarda dışarıya çıkmak istemiyorlar pek.haftasonları cagırıyorum gelin oyun oynayalım diye.cogu zaman gelmiyorlar.bilgisayarı arkadaşa tercih eder olmuşlar ögretmenim.evet. şuanda kapımın önündeyim.yanlızım yine.sokak bomboş.camdan bana bakıyor ali.gel diyorum dışarıya. olmaz görev yapıyorum diyor oyunda.yanıma bir kedi geldi.sevdim biraz. elimdeki alman çikolatasından verdim.yemedi.kocaman çikolata. keske paylasıcak birisi olsaymış.baktım bulamadım kimseyi. eve gittim kardeşimle bölüştüm çikolatayı.onun kendi çikolatasıda vardı.ama ben onunla kendi çikolatamı paylasmak istedim.paylasmak güzel şey ögretmenim.ama biseyler paylasıcak insan çok az nedense.evet bugün haftasonu.arkadaslarımı çagırdım dısarıya. hepsi geldiler.en az 10 kişiydik.aksama kadar güzel oyunlar oynadık.nasıl geldiler diye meraklandım.meğerse trafo çalısması varmış birgün elektrik veremiycez demişler. tabi elektrik yoksa bilgisayar,televizyonda yok.aksam oldu eve geldim.açtım televizyonu.biraz bişeyler izledim uyudum.okulda çok mutluyum ögretmenim.çok arkadasımvar.oyunlar oynuyoruz ne güzel.babama söyledim bana bilgisayar alır mısın diye. daha erken dedi. biraz daha büyü sonra alırız dedi.tamam dedim üzgün sekilde.o diğer cocuklar bilgisayar oynarken ben kitaplar okuyorum ögretmenim. bilgi ediniyorum.acaba şanslı olan ben miyim onlar mı ? aksam babamla oyun oynuyoruz. çok mutlu oluyorum yarım saat sürsede bu oyun.oda yorgun oluyor ama. haklı.dinlenmek istiyor.kardeşimle oyun oynuyorum bazen.oda mutlu oluyor.annem benimle oyun oynuyor gündüzleri.oda biliyor benim canımın sıkıldıgını yanlız.oda biliyor komşunun cocugunun bilgisayarı oldugunu ve dısarıya gelmediğini.üzülüyor bilgisayar alamadım ben ogluma diye.biliyorum ben anlıyorum paraları yok galiba.babam bana her aksam bişeyler getirir hediye.çikolata olsun,oyuncak olsun. beni mutlu eder herzaman.ama ben ençok babamla oyun oynarken mutlu oluyorum ögretmenim.hani bana sen çok akıllı bir cocuksun çok zekisin çok çalıskansın diyorsunuzya ögretmenim ben ozamanlarda çok mutlu oluyorum gelip başımı okşuyorsunuzya ozaman dahada bir mutlu oluyorum.sizi çok seviyorum ögretmenim.
ögretmenim benim çok arkadasım yok mahallemde.çagırdıgımda bilgisayara beni tercih etselerde seviyorum ben onları.hiçbirzaman kırılmam.birgün hevesleri geçer belki bilgisayardan.ozaman hep benimle oyun oynarlar.
ögretmenim galiba ben cocuklugumu yaşayamıyorum.büyüdüğümde hep içimde kalıcak eminim.bana masal anlatıcak dedem çok uzaklarda.onun yanına yazın gidebiliyorum.gittiğimdede çok güzel şeyler anlatıyor bana.
cocuklugum cocuklugum.yaşayamadıgım cocuklugum...
7 kasım 2002 (marmara bölge birinciliği aldıgım güzel yazı yarışmasına bu metinle katılmıştım.aslında ögretmenim cocuklukla ilgili bişeyler yazmamızı istedi.bende bu metni yazmıştım.ögretmenim bunu okudugunda duygulandıgını söylemişti.benden habersiz bu yazıyla benim adıma yarısmaya katılmış.birinci oldugumu bana söylediğinde ögretmenime kızmıştım aslında benden habersiz yaptıgı için.şimdilerde diyorumda neler biliyormuşum ben böyle.bu metni eski dolabımı karıştırırken buldum bir zarf içerisinde.üstünde ''ödevim'' yazıyordu.yarısmadan aldıgım ödül kitap setiydi ve 200 kitaptan olusuyordu.)
sizinle paylasmak istedim...Küçücükmüş ozamanlar dünyam. ve o dünyamdan yansıyanlar...
Helal vallah 
