Bir sonra ki kalp atışım için tekrar durdum...
Bu defada durdum.
Durmuştum.
Durulmuştum.
Aslında durdurulmuştum.
Ve aslında ben
bu defa...
Gerçekten aşık olmustum...
Ve tamdım...
Eksik olan bir parçam yoktu eksik olan bir kalp atışım eksik bir nefesim ve eşsiz bir öpüşün hasretini hissetmiyordum...
İnanmak istiyordum tekrar tekrar...
Ve sonunda her aşığın duyması gereken birkaç sözün olduğu masalını fısıldarlardı duymak isteyen kulağıma...
Sonra sevdiğim tüm heyecanların ortasında kalırdım...
İşte ben
tüm bu tecrübelerin bir özgürlük ifadesi eşliğinde ilk kalp atışımın atmaya yakın arefesinde
ayağa kalktım.
Öylece kaldım...
Ve gerçekten bunda da anladım.
Yine
tekrar tekrar olduğu gibi
aşık oldum...
Ve sonra
bir daha hiç kaçmadım...
Ve bunu sırası hiç değişmeyen bir aşk nakaratı gibi kendime tekrarladım...
Aslında
ben en çok seni sevdim...
Sevildim.
Sevildin...