Demek Gidiyorsun

Demek gidiyorsun...
peki, git.
Sen gidiyorsunya,
şimdi şiirlerim öksüz kalacak,
oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi,
mahzun mahzun ardından bakacak.
Demek gidiyorsun,
git bakalım...
giden sadece sen misin?
Kendinle birlikte,
ciğerimi ve kalbimi de,
alıp götürüyorsun yanında.
Ne yapalım...
götür bakalım.
Güneşsiz kalmış kırçiçeği misali,
ardından hüzünle bakarım,
acaba derim?,
kaçınılmaz bir kader miydi bu?
Olmayasıya bir aşk mı, tutku mu?
Hüzün müydü gerçekten kaderim?
Demekki gidiyorsun,
git bakalım...
şimdi aşk bahçemizin gülleri
susuz kalacak.
Sararıp solacak.
Sen gidiyorsunya prenses
şimdi onlara kim bakacak?
Senin gülücüklerin, kahkahaların,
onların gıdası değil miydi?
Sen gidiyorsunya,
onlar da peşinden
memesiz kalan bebekler misali,
ağlayacak.
Demekki gidiyorsun...
tabi git.
Nefret mi bu gidişin sebebi,
yoksa?
Gerçi,
artık ne önemi varki.
Oysa ne güzel düşlerim vardı seninle,
seninle falezlerde,
yıldızlar altında,
yakamoz seyrederken
şarap içecektik.
Ben sana şarkılar söyleyecektim,
sen İse kuğular gibi süzülerek,
dans edecektin,
bir melek gibi,
öyle uçarcasına, gecenin güzelliklerinde.
Ben ise sadece seni seyredecektim,
öylesine.
Ama imkansız bir düş müş bu,
bizim için.
Öyleyse git, durma git!
Hayallerimi, düşlerimi
bedenimden, beni
benliğimi,
onları da cebine koy, öyle git!
Sen olmayınca ne kıymeti varki onların?
Sen gidince ben buralarda kalır mıyım?
inan kalmaz,
peşinden ben de gelirim...
Made in %100 cirit