Haberci
Üye
Sivrisinek Deyip Geçmeyin
Sivrisinekler genelde kan emen ve kan ile beslenen bir canlı türü olarak bilinmektedir.
Bunun sebebi insanların çevrelerindeki sivrisineklerin varlığına, sivrisineklerin kanlarını emmek için kendilerine yaklaştıkları zaman tanık olmalarıdır.
Oysa sivrisineklerin tamamı değil sadece ve sadece dişileri kan emer.
Bu yüzden bizim sivrisinek diye nitelendirdiğimiz varlık, aslında dişi sivrisinektir.
<div align="center"></div>
Sivrisinekler temelde çiçek özleri ile beslenir.
Dişi sivrisinekler döllendikleri zaman yumurtlayabilmek için bir ya da birkaç kez kan emme gereksinimi duyar. Dişiler yumurtalarının olgunlaşması için kanda bulunan proteinlere ihtiyaç duymaktadır. Az kan emmiş olan dişilerin yumurtalıklarındaki yumurtalar olgunlaşmaz. Emilen kan vücut ağırlığının yarısından çok olursa yumurtalarda gelişme başlar.
Sivrisinek türünün varlığı, dişi sivrisineğin emdiği kana bağlıdır. Kuran'ın indiği dönemde insanlar etraflarında sıkça gördükleri, kanlarını emen sivrisineklerin dişi olduklarını bilemezlerdi.
Günümüzde de sivrisinekleri özel olarak incelemeyenler bu farkı bilemeyeceklerdir.
Sivrisinekler hakkında detaylı bilimsel araştırmalar 1800'lü yıllarda yapılmaya başlanmıştır.
İskoçyalı doktor Patrick Manson, İngiliz Ronald Ross, İtalyan Giovanni Grassi, Amerikalı Walter Reed bu araştırmaları yapanların bir kısmıdır. Kuzey kutup bölgesine kadar yeryüzünün hemen her yerinde yaşayan sivrisinekler, insanların kanlarını emen dişileri yüzünden (bu temasın sebep olduğu sıtma, sarı humma gibi hastalıkların da etkisiyle) dikkati çeken canlı türlerinden biri olmuştur.
<div align="center"></div>
SİVRİSİNEĞİN YARATILIŞINDAKİ HARİKALAR
Erkek sivrisinekler biyolojik görevleri olan döllemekten kısa bir süre sonra ölürler.
Bu sivrisinekler sadece çiçek özleriyle beslenirler. Bu yüzden hiçbir zaman insanlara yanaşıp kan emmeye çalışmazlar.
Sivrisinek üzerine yapılan incelemeler bu varlığın diğer tüm canlılar gibi kompleks yapısını ve mükemmel yaratılışını ortaya koymaktadır.
Dişi sivrisineklerin döllendikten sonra kan emerek yumurtlamalarına değin geçen süreye "Trogofoni dönemi" denir. Her bir dönemin üç evresi vardır:
1 Kan emmeye yöneliş ve kan emme
2 Kanın sindirimi ve yumurtalıkta yumurtaların gelişimi
3 Tatlı sulara (jitlere) doğru uçmak ve buralarda yumurtlamak.
1 mm'den küçük yumurtalar tek tek ya da gruplar halinde sıraya dizilir. Bazı yumurta gruplarında 300 kadar yumurta vardır. Annenin beyaz renkte yumurtladığı yumurtalar koyulaşmaya başlar ve iki saat içinde simsiyah olurlar. Bu koyu renk sayesinde yavru böceklerin ve kuşların görmesinden korunur. Kuluçka döneminin sona ermesi için bir kışın geçmesi gereklidir. Yumurtalar dayanıklı yapılarıyla soğuk bir kışı atlatıp ilkbaharda kuluçka dönemlerini bitirir.
Sivrisinek kurdu gelişimini tamamlayana kadar üç defa deri değiştirir. Her deri değiştirme, sivrisineğin gelişme hedefine doğru kompleks olan biyolojik bir süreçtir. Sırf bu deri değiştirme aşamaları bile en basit, en sıradan gözüken canlının ne kadar özenle ne kadar ayrıntılarla yaratıldığına örnektir. Allah hiçbir örneği boş yere vermemektedir. En basit canlıda bile örnek gösterilmeye sebep olacak birçok özellik bulunmaktadır. Herşey, mükemmel yaratılışlı ve ayrıntıları en ince şekilde planlanmış olarak vardır.
Sivrisinek kurtlarının suyun içindeki solunumları bile çok özeldir. Kurtlar dalgıçların kullandığı şnorkel benzeri bir hava hortumuyla bu ihtiyaçlarını karşılar. Vücutlarının salgıladığı yapışkan bir madde, suyun hava aldıkları deliklere kaçmasını engeller. Hava hortumu olmasa sivrisinek kurtları yaşayamayacak, yapışkan salgı olmasa hortum tıkanıp işlemini göremeyecektir...
Deri değiştiren kurtçuk en sonunda sivrisineğe dönüştüğünde apayrı bir görüntüye kavuşmuştur. Anten biçimindeki algı aletleri, ayakları, kanatları, iç organları, üreme sistemi ve tüm biyolojik yapısıyla sivrisinek, üzerine kitaplar yazılacak kadar detaylarla yaratılmıştır.
Dişi sivrisineğin en kızdığımız, en çok bildiğimiz özelliği olan kan emmesi de hayranlık uyandıracak şekilde tasarlanmıştır.
Hayvanın bir şırıngaya benzeyen iğnesi özel bir kılıfla korunmuştur. Vücudumuzdan akan kanımız, kan kaybı tehlikesine karşı pıhtılaşmaktadır. Kanımızın bu özelliği bizi korumaktayken, sivrisineğin kan emmesini engellemektedir.
Bir kimyacı titizliğiyle çalışan sivrisinek, bu zorluğu da aşmayı becermekte ve yavruları için gerekli proteine kavuşabilmektedir. Sivrisinek özel tekniğiyle derimizde ameliyatını gerçekleştirdikten sonra, kanın pıhtılaşmasını engelleyen özel sıvısını enjekte etmekte ve böylece ihtiyacına engelsiz kavuşmaktadır.
Bunun sebebi insanların çevrelerindeki sivrisineklerin varlığına, sivrisineklerin kanlarını emmek için kendilerine yaklaştıkları zaman tanık olmalarıdır.
Oysa sivrisineklerin tamamı değil sadece ve sadece dişileri kan emer.
Bu yüzden bizim sivrisinek diye nitelendirdiğimiz varlık, aslında dişi sivrisinektir.
<div align="center"></div>
Sivrisinekler temelde çiçek özleri ile beslenir.
Dişi sivrisinekler döllendikleri zaman yumurtlayabilmek için bir ya da birkaç kez kan emme gereksinimi duyar. Dişiler yumurtalarının olgunlaşması için kanda bulunan proteinlere ihtiyaç duymaktadır. Az kan emmiş olan dişilerin yumurtalıklarındaki yumurtalar olgunlaşmaz. Emilen kan vücut ağırlığının yarısından çok olursa yumurtalarda gelişme başlar.
Sivrisinek türünün varlığı, dişi sivrisineğin emdiği kana bağlıdır. Kuran'ın indiği dönemde insanlar etraflarında sıkça gördükleri, kanlarını emen sivrisineklerin dişi olduklarını bilemezlerdi.
Günümüzde de sivrisinekleri özel olarak incelemeyenler bu farkı bilemeyeceklerdir.
Sivrisinekler hakkında detaylı bilimsel araştırmalar 1800'lü yıllarda yapılmaya başlanmıştır.
İskoçyalı doktor Patrick Manson, İngiliz Ronald Ross, İtalyan Giovanni Grassi, Amerikalı Walter Reed bu araştırmaları yapanların bir kısmıdır. Kuzey kutup bölgesine kadar yeryüzünün hemen her yerinde yaşayan sivrisinekler, insanların kanlarını emen dişileri yüzünden (bu temasın sebep olduğu sıtma, sarı humma gibi hastalıkların da etkisiyle) dikkati çeken canlı türlerinden biri olmuştur.
<div align="center"></div>
SİVRİSİNEĞİN YARATILIŞINDAKİ HARİKALAR
Erkek sivrisinekler biyolojik görevleri olan döllemekten kısa bir süre sonra ölürler.
Bu sivrisinekler sadece çiçek özleriyle beslenirler. Bu yüzden hiçbir zaman insanlara yanaşıp kan emmeye çalışmazlar.
Sivrisinek üzerine yapılan incelemeler bu varlığın diğer tüm canlılar gibi kompleks yapısını ve mükemmel yaratılışını ortaya koymaktadır.
Dişi sivrisineklerin döllendikten sonra kan emerek yumurtlamalarına değin geçen süreye "Trogofoni dönemi" denir. Her bir dönemin üç evresi vardır:
1 Kan emmeye yöneliş ve kan emme
2 Kanın sindirimi ve yumurtalıkta yumurtaların gelişimi
3 Tatlı sulara (jitlere) doğru uçmak ve buralarda yumurtlamak.
1 mm'den küçük yumurtalar tek tek ya da gruplar halinde sıraya dizilir. Bazı yumurta gruplarında 300 kadar yumurta vardır. Annenin beyaz renkte yumurtladığı yumurtalar koyulaşmaya başlar ve iki saat içinde simsiyah olurlar. Bu koyu renk sayesinde yavru böceklerin ve kuşların görmesinden korunur. Kuluçka döneminin sona ermesi için bir kışın geçmesi gereklidir. Yumurtalar dayanıklı yapılarıyla soğuk bir kışı atlatıp ilkbaharda kuluçka dönemlerini bitirir.
Sivrisinek kurdu gelişimini tamamlayana kadar üç defa deri değiştirir. Her deri değiştirme, sivrisineğin gelişme hedefine doğru kompleks olan biyolojik bir süreçtir. Sırf bu deri değiştirme aşamaları bile en basit, en sıradan gözüken canlının ne kadar özenle ne kadar ayrıntılarla yaratıldığına örnektir. Allah hiçbir örneği boş yere vermemektedir. En basit canlıda bile örnek gösterilmeye sebep olacak birçok özellik bulunmaktadır. Herşey, mükemmel yaratılışlı ve ayrıntıları en ince şekilde planlanmış olarak vardır.
Sivrisinek kurtlarının suyun içindeki solunumları bile çok özeldir. Kurtlar dalgıçların kullandığı şnorkel benzeri bir hava hortumuyla bu ihtiyaçlarını karşılar. Vücutlarının salgıladığı yapışkan bir madde, suyun hava aldıkları deliklere kaçmasını engeller. Hava hortumu olmasa sivrisinek kurtları yaşayamayacak, yapışkan salgı olmasa hortum tıkanıp işlemini göremeyecektir...
Deri değiştiren kurtçuk en sonunda sivrisineğe dönüştüğünde apayrı bir görüntüye kavuşmuştur. Anten biçimindeki algı aletleri, ayakları, kanatları, iç organları, üreme sistemi ve tüm biyolojik yapısıyla sivrisinek, üzerine kitaplar yazılacak kadar detaylarla yaratılmıştır.
Dişi sivrisineğin en kızdığımız, en çok bildiğimiz özelliği olan kan emmesi de hayranlık uyandıracak şekilde tasarlanmıştır.
Hayvanın bir şırıngaya benzeyen iğnesi özel bir kılıfla korunmuştur. Vücudumuzdan akan kanımız, kan kaybı tehlikesine karşı pıhtılaşmaktadır. Kanımızın bu özelliği bizi korumaktayken, sivrisineğin kan emmesini engellemektedir.
Bir kimyacı titizliğiyle çalışan sivrisinek, bu zorluğu da aşmayı becermekte ve yavruları için gerekli proteine kavuşabilmektedir. Sivrisinek özel tekniğiyle derimizde ameliyatını gerçekleştirdikten sonra, kanın pıhtılaşmasını engelleyen özel sıvısını enjekte etmekte ve böylece ihtiyacına engelsiz kavuşmaktadır.
