“Mutlaka döneceğim!” demiştin

“Bir gün mutlaka ….” Diye eklemiştin ayrılırken.

İşte ayrılık zamanı geldi çattı bir tanem!

Bir tren çığlığı yırttı geceyi ansızın

Bağrımda koskoca bir yalnızlık…

Koyu bir duman kapladı havayı

İslim alıyordu kara tren.



Yorgun sesiyle saat on ikiyi vuruyordu

Telaşlı koşuşmalar başlamıştı etrafta

Hasret kucaklamıştı sevenleri.

Bir çocuk ağlıyordu anasının kucağında…



Uykulu gözlerle bakıyordu esniyordu başka biri

Kalanlar üzgün gidenler üzgün.

Sonra yorgun dev homurdandı

Omuzladı katarını kara tren.

Nazlı bir gelin gibi sallandı hafiften

Koca bir yılan gibi yattı soğuk raylara

Son bir çığlığı daya duyuldu uzaklardan…



Uzadı gitti saman uzadı gitti hasret

Ve ben gözlerimde yaşlarla

Paslı çivilere çaktım yalnızlığımı…

Öylece kaldım karanlığı seyrederek!



Önce telaşlı insanlar terk etti istasyonu

Birer ikişer yuvalarına döndüler.

Bir tekir kedi sinmişti köşeye

Rüzgar kuru yaprakları savuruyordu

Çoktan yudumlamıştı istasyon şefi

Sıcak çayını! Hem de tavşan kanı!



Issız bir gecenin ortasında

Bir ben kalmıştım yanı başımda yalnızlığım

Bir de tekir kedi istasyonda…

Biraz sonra o da terk etti beni

Sicim gibi bir yağmur başladı ardından.



Yalnızdım ıslanmıştım iliklerime dek

Kanım donmuştu sanki üşüyordum.

Deli bir rüzgar savurdu saçlarımı

Bir kez daha öpüştüm sigaramla.

Dudaklarımdan bir kez daha bir kez daha

Doldurdum dumanını ciğerlerime

Resmin hala elimdeydi sımsıkı tutuyordum.



Aslında hıçkıra hıçkıra ağlamak

İsyan etmek geliyordu içimden…

Daha sonra boynu bükük kaldı

Sigaralarım kül tablasında

Buruşturduğum paketiyle o da terk etti beni

Uzadı gitti yalnızlığım!

Uzadı gitti zaman!

Uzadı gitti hasret

Makassız raylar gibi!



Saatler günleri günler haftaları

Haftalar ayları kovaladı durmadan.

Her gece yorgun saatlerle paylaştım

On ikiyi vurunca yalnızlığım!



“Döneceğim!” demiştin ya “Mutlaka bir gün!”

Gerisi vız gelir bana ömrün!

“Mutlaka gelirim!” demiştin ya bir tanem…

Ya gelirsin ya ben burada ölürüm!



O büyük an geldi işte

Dizlerimin bağı çözülmüştü titriyordum.

Çenem çenemi dövüyordu

Sinirlerim boşalmıştı sanki

Heyecan kol geziyordu çevremde

Kompartıman camlarını indiriyordum

Paslı çivileri söküyordum birer birer

İçim kanıyordu üşüyordum!



Anlamsız bir korku sarmıştı bedenimi

Ağzım kuruyordu yutkunamıyordum.

Bir yumruk gelip takılmıştı boğazıma

Takılmıştı boğazıma

Bir yumruk!



“İşte orada!”

“Orada!..” diye bağırarak koşuyordum.

İsli bir camın yarı karanlığında

Muhteşem bir tablo çiziyordum sevgi tuvaline

Bir elin havada gülümsüyordun…

“İşte geldim!” diyordun

Kalbim çıldırmıştı yerinden çıkacaktı!



Uzun uzun haykırdı son nefesinde kara tren

Son bir kez çırpındı rayların üzerinde

Koca dev yenik düşmüştü zamana.

Savaş kazanmış komutan edasıyla

Mağrurdu öylece duruyordu!



Durdu zaman durdu dünya!

İşte hasat zamanı geldi gönlümün.

Hasret ekmiştim sevgi biçiyorum

“Mutlaka dönerim!” demiştin ya giderken

İstasyon çiçek açtı bu gün!

Aşkımı yudum yudum içiyorum

Hasret ekmiştim sevgi biçiyorum

Şimdi!